เซียวจิ่วเยวียนได้แต่มองบุตรสาวของตนกลายร่างเป็นหนูตัวน้อยสีเทาหม่นอยู่ต่อหน้าต่อตา
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงถามจิ่วจิ่วว่า “เจ้า...ขนร่วงหรือไม่?”
จิ่วจิ่วเอียงศีรษะ ดวงตากลมดำสนิทคู่นั้นจ้องเซียวจิ่วเยวียนเขม็ง
ประหนึ่งกำลังถามว่า เจ้าโง่หรืออย่างไร?
“แค่ก...แล้วต่อไปจะทำอย่างไร?” เซียวจิ่วเยวียนกำหมัดไว้หน้าริมฝีปาก กระแอมสองครั้งก่อนถามจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วยกอุ้งเท้าน้อย ๆ โบกไปมา กล่าวเสียงเล็กแต่ดุดันว่า “จัดการมันเสีย!”
มุมปากเซียวจิ่วเยวียนกระตุกสองครั้ง “เด็กผู้หญิง อย่าพูดจาหยาบคายเช่นนี้”
“ท่านจะจัดการหรือไม่?” จิ่วจิ่วเท้าเอวด้วยอุ้งเท้าน้อย ๆ ดวงตากลมดำหรี่ลงมองเซียวจิ่วเยวียน
เซียวจิ่วเยวียนยกมือกุมหน้าผาก “...จัดการ!”
จิ่วจิ่วกลอกตา “เช่นนั้นก็จบแล้ว จะมัวพูดจาอ้อมค้อมอยู่ไย ชาติก่อนท่านเป็นผ้าพันเท้าของหญิงชราหรือไร?”
เซียวจิ่วเยวียนถูกนินทาต่อหน้าต่อตา: “...”
บุตรสาวแท้ ๆ จะทุบตีนางไม่ได้!
หากตบตายนางไป ก็ไม่มีบุตรสาวแล้ว
เซียวจิ่วเยวียนพร่ำเตือนตนเองไม่หยุด
จิ่วจิ่วยังคงพูดเจื้อยแจ้ว “รูปร่างข้าในยามนี้ไม่เกี่ยวกับราชครู เป็นฝีมือลั่วหมิงจู”
“นางอยู่ในคุกหลวง ข้าจะพาเจ้าไปพบนาง” กล่าวจบ เซียวจิ่วเยวียนก็เตรียมพาร่างของจิ่วจิ่วออกไปด้วย
แต่จิ่วจิ่วห้ามไว้ “ให้ร่างข้าอยู่ที่นี่ก่อน วางใจเถิด มีกระบี่น้อยคอยเฝ้าอยู่ ไม่มีผู้ใดทำร้ายร่างข้าได้”
“จัดการทางลั่วหมิงจูเสร็จแล้ว ค่อยกลับมาจัดการเจ้าราชครูเฒ่าสารเลวนั่น”
เซียวจิ่วเยวียนไม่มีความเห็นคัดค้าน