ซี้ด—
จิ่วจิ่วตกใจจนสูดลมหายใจเฮือก เกือบหลุดร้องเสียงดังออกมา
แต่สิ่งที่นางคาดไม่ถึงคือ อีกฝ่ายกลับทำราวกับมองไม่เห็นนาง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปอย่างไม่รู้ไม่ชี้
จากนั้นจิ่วจิ่วก็ได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้น
ครู่ต่อมา นางก็ได้กลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
นี่มัน...
หัวใจจิ่วจิ่ววูบลง
นางค่อย ๆ คลานออกมาจากใต้เตียง แล้วเห็นร่างหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ท่ามกลางกองเลือด
บนร่างของคนผู้นั้นมีรอยถูกแทงหลายแผล
เลือดสดย้อมผ้าห่มใต้ร่างเขาจนแดงฉาน
ส่วนร่างอีกคนหนึ่งกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
จิ่วจิ่วจำใบหน้าของคนที่นอนจมกองเลือดได้ เขาไม่ใช่คนที่สบตากับนางเมื่อครู่
ตัวตนของฆาตกรปรากฏชัดขึ้นมาแล้ว
จิ่วจิ่วลอบคิดว่า ตนคงบังเอิญเข้าไปพัวพันกับเหตุไม่คาดฝันครั้งนี้
นางจึงคิดจะจากไปทันที
ทว่าก่อนออกไป นางพลันเห็นดอกบัวสีดำบนข้อมือของชายที่นอนจมกองเลือด
เป็นดอกบัวทมิฬอีกแล้ว
จิ่วจิ่วขมวดคิ้วทันที ฝีเท้าที่กำลังจะจากไปพลันชะงักลง
นางเดินเข้าไปเริ่มค้นตัวผู้ตาย
คาดไม่ถึงว่าจะพบของบางอย่างติดตัวเขาจริง ๆ
จิ่วจิ่วเก็บของนั้นไว้ ก่อนจะจากไปอย่างเร่งร้อน
จิ่วจิ่วเพิ่งออกไปได้ไม่นาน ก็มีคนผลักประตูเข้ามาและพบศพชายผู้นั้น
“มีคนถูกฆ่า!”
เดิมทีจิ่วจิ่วตั้งใจจะไปหาเซียวจิ่วเยวียนที่ห้องข้าง ๆ พอได้ยินเสียงนี้ นางก็ตัดสินใจเปลี่ยนแผนทันที
นางกลับไปหาเฉินอวิ๋นฝาน
ไม่ต้องเอ่ยอะไร เฉินอวิ๋นฝานก็โกหกช่วยนางโดยไม่ลังเล
ครู่ต่อมา เฉินอวิ๋นฝานพาจิ่วจิ่วออกจากหอหมื่นบุปผา