“ไม่แกล้งเป็นเด็กโง่แล้วหรือ?”
จิ่วจิ่วเชยคางลั่วหมิงจู ดวงตาเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย
ลั่วหมิงจูพยายามดิ้นให้หลุด แต่จิ่วจิ่วมีเรี่ยวแรงมหาศาล คางของนางแทบถูกบีบจนแหลก ทว่าก็ยังดิ้นไม่หลุดจากมือของจิ่วจิ่ว
“ลั่วหมิงจู มาเล่นเกมกันเถิด หากเจ้าตอบคำถามข้าจนพอใจ ข้าจะยอมให้เจ้าไป” จิ่วจิ่วกล่าว
พอได้ยินว่าจิ่วจิ่วจะยอมให้ตนไป ลั่วหมิงจูก็ยินดีอยู่ในใจ
แต่ชั่วพริบตา นางก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
นางมองจิ่วจิ่วอย่างระแวง “เจ้าจะมีน้ำใจเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“เจ้าคิดวางแผนอะไรอยู่หรือไม่?”
จิ่วจิ่วคลายมือ ลั่วหมิงจูจึงทรุดลงกับพื้นตามแรง
ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงจับจ้องจิ่วจิ่วไม่วาง
จิ่วจิ่วยื่นมือออกไป ติงซานก็รีบส่งผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งให้นาง
นางเช็ดมือไปพลางกล่าวไปพลาง “ยามนี้เจ้าไม่มีประโยชน์อันใดกับข้าแล้ว หากแลกเป็นข่าวสารที่มีประโยชน์ได้สักหน่อย ก็นับว่าคุ้มค่า”
“อย่าพูดเหลวไหล เริ่มเกมได้แล้ว”
ลั่วหมิงจูรีบขัดขึ้น “ข้ายังไม่ได้ตกลง...”
“หากไม่ตกลง ข้าก็จะฆ่าเจ้าประเดี๋ยวนี้ แล่เนื้อเถือหนังเจ้าเสีย” แววตาจิ่วจิ่วพลันดุดันขึ้น
เมื่อนึกถึงวิธีการที่จิ่วจิ่วใช้กับตน ร่างของลั่วหมิงจูก็สั่นสะท้าน
จิ่วจิ่วไม่รอฟังคำตอบ เอ่ยตรง ๆ ว่า “บอกข้อมูลขององค์กรนักฆ่าเงามา ข้าจะยอมให้เจ้าไป”
“ไม่ได้...” ลั่วหมิงจูปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด
ทว่ายังกล่าวไม่ทันจบ จิ่วจิ่วก็ขัดขึ้น “เอาของมาแลกกับชีวิตเจ้า”