“หอหมื่นสมบัติ?”
หลังจากตกตะลึง เฉินอวิ๋นฝานก็ยอมรับความจริงได้อย่างรวดเร็วว่าเซียวจิ่วเยวียนคือเถ้าแก่ลึกลับแห่งหอหมื่นสมบัติ
ทั้งยังรับปากว่าจะช่วยจิ่วจิ่วจัดการเรื่องของหอหมื่นสมบัติ
จิ่วจิ่วดีใจยิ่งนัก รู้สึกว่าหนุ่มน้อยเซียนช่างหน้าตางดงามและจิตใจดีจริง ๆ
ยามเย็น
เจียงเจ๋อส่งคนมาเชิญจิ่วจิ่วกับคนอื่น ๆ ไปร่วมงานเลี้ยง
เมื่อไปถึงจึงรู้ว่าเจียงเจ๋อเชิญผู้คนมาร่วมงานไม่น้อย
ระหว่างงานเลี้ยง เจียงเจ๋อส่งสัญญาณให้คนนอกเห็นหลายครั้งว่าเฉินอวิ๋นฝานสนิทสนมกับตน
เฉินอวิ๋นฝานมิได้ยอมรับ และมิได้ปฏิเสธ
ดูคล้ายว่าระหว่างเขากับเจียงเจ๋อจะเกิดความเข้าอกเข้าใจกันอย่างประหลาดบางอย่าง
ยามดึก จิ่วจิ่วพลันลืมตาขึ้นจากห้วงนิทรา
นางเห็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามา
ประกายเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่นาง
จิ่วจิ่วกระโดดพรวดลงจากเตียงอย่างว่องไว หลบการโจมตีนั้นได้
“โครม!”
เตียงพลันพังครืนลงมาตามเสียง
จิ่วจิ่วยืนอยู่ข้างโต๊ะโดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
เงาดำในชุดราตรียืนอยู่ห่างจากนางไม่ถึงสามก้าว
“ใครส่งเจ้ามาฆ่าข้า?” จิ่วจิ่วถามเงาดำนั้น
เงาดำไม่พูดจาไร้สาระ ลงมือโจมตีทันที
“รนหาที่ตาย!”
จิ่วจิ่วถอยหลังสองก้าว ก่อนเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “กระดูกน่องของเจ้าหักเดี๋ยวนี้”
“ตุบ!”
เงาดำครางอู้อี้ขึ้นมาอย่างฉับพลัน แล้วทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างแรง
“เจ้าทำอะไรข้า?” เงาดำที่คุกเข่าอยู่บนพื้นถามจิ่วจิ่วด้วยน้ำเสียงขรึม
ขณะเอ่ย เขาตบมือลงกับพื้นทั้งสองข้าง ร่างพุ่งเข้าหาจิ่วจิ่วราวกับเกาทัณฑ์ที่หลุดจากสาย
ในมือเขามีมีดสั้นเล่มหนึ่งซึ่งวาววับด้วยประกายเย็นเยียบ