“แค่ก...”
เซียวจิ่วเยวียนกำหมัดยกขึ้นบังริมฝีปาก กระแอมเบา ๆ สองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนบนใบหน้า
เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าไป๋เสี่ยวหนิงจะปรากฏตัวขึ้นในยามนี้
ถูกจับได้ว่ากำลังนินทาคนลับหลัง ย่อมชวนให้กระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
“ไท่จื่อโปรดอย่าทรงกระอักกระอ่วน ข้าก็เป็นเพียงหญิงใจดำที่อุ้มท้องสิบเดือน คลอดบุตรออกมาอย่างยากลำบาก แล้วลักพาตัวนางไปขาย ทิ้งไว้ข้างถนนให้เป็นขอทานก็เท่านั้น”
ไป๋เสี่ยวหนิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าถ้อยคำกลับเต็มไปด้วยคำเหน็บแนมและจู่โจมอย่างไม่ไว้หน้า
เซียวจิ่วเยวียนเป็นฝ่ายผิดก่อน เมื่อถูกนางเหน็บแนมเช่นนี้จึงมิได้เอ่ยวาจาใด
ทว่าเขายิ่งไม่ตอบสนอง ไป๋เสี่ยวหนิงก็ยิ่งโกรธ
นางคิดว่าเขาเมินนาง ราวกับกำลังท้าทายกัน
“เหตุใดไท่จื่อจึงไม่ตรัส? หรือทรงรังเกียจหญิงใจดำเช่นข้า ถึงขั้นเห็นว่าการสนทนากับข้าทำให้ฐานะของพระองค์ต่ำต้อยลง?” น้ำเสียงเย็นชาของไป๋เสี่ยวหนิงเจือโทสะอยู่หลายส่วน
เมื่อเห็นว่านางเข้าใจผิด เซียวจิ่วเยวียนจึงกล่าวว่า “แม่นางไป๋เข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้...”
คำเรียก “แม่นางไป๋” ราวกับไปแตะต้องกลไกบางอย่าง
แววผิดหวังวูบผ่านดวงตาของไป๋เสี่ยวหนิง
สีหน้าของนางพลันหม่นลง
“ไท่จื่อมีฐานะสูงส่ง ย่อมไม่เห็นค่าการสนทนากับหญิงใจดำเช่นข้า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ขอเชิญไท่จื่อเสด็จจากไปก่อน ให้แม่ลูกอย่างพวกเราได้พูดคุยเรื่องส่วนตัวกัน”
กล่าวจบ นางก็เอ่ยต่อว่า “แน่นอน หากไท่จื่อไม่ประสงค์จะจากไป ข้าก็พาจิ่วจิ่วไปจากที่นี่ได้ จะได้เหลือสถานที่นี้ไว้ให้ไท่จื่อผู้สูงส่ง”