ภายในห้องใต้ท้องเรือ จิ่วจิ่วเปิดประตูบานหนึ่งออก
ข้างในมืดสนิท จิ่วจิ่วหยิบหินจุดไฟออกมาจุด
ด้านในมีเพียงเตียงหนึ่งหลังกับข้าวของจิปาถะบางอย่าง
ที่นี่คงเป็นที่พักอาศัยของลูกเรือ
จิ่วจิ่วเข้าไปเดินสำรวจรอบหนึ่ง แต่ไม่พบสิ่งใดที่มีประโยชน์
นางจึงไปยังห้องอื่นต่อ
นางลองผลักประตูอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยา
จิ่วจิ่วจึงสังเกตเห็นว่าประตูห้องนี้ถูกตอกปิดตาย
การค้นพบนี้ทำให้จิ่วจิ่วสนใจขึ้นมาทันที
ไม่ว่าประตูที่ถูกตอกปิดนี้จะมีไว้ขวางไม่ให้สิ่งของข้างในออกมา หรือขวางไม่ให้คนข้างนอกเข้าไป ก็แสดงว่าข้างในต้องมีบางอย่างแน่นอน
มุมปากจิ่วจิ่วยกขึ้น นางยกเท้าถีบอย่างแรง
ประตูห้องที่ถูกตอกปิดสั่นคลอนจนแทบจะหลุดออกมา
จิ่วจิ่วยื่นมือไปผลักเบา ๆ ประตูที่สั่นคลอนอยู่แล้วก็เปิดออก
ห้องนี้มีขนาดพอ ๆ กับห้องที่จิ่วจิ่วเปิดก่อนหน้านี้
ทว่าห้องก่อนมีเตียงกับข้าวของจิปาถะ ทั้งยังเห็นร่องรอยการอยู่อาศัยอย่างชัดเจน
ส่วนในห้องนี้มีเพียงหีบใบใหญ่ไม่กี่ใบ
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก
ในหีบพวกนี้มีอะไรอยู่กันนะ?
เปิดดูสิ!
จิ่วจิ่วจ้องหีบไม่กี่ใบนั้น พลางขยับเข้าไปใกล้ทีละก้าว
แววตาของนางเริ่มพร่าเลือน การเคลื่อนไหวก็แข็งทื่อขึ้น
ราวกับหุ่นเชิดไร้จิตสำนึก นางก้าวไปยังหีบทีละก้าวอย่างแข็งทื่อ แล้วยื่นมือออกไปหา...
“จิ๊ ๆ...”
ทันใดนั้น เสี่ยวฮุยก็ยกอุ้งเท้าข่วนลำคอของจิ่วจิ่วเข้าให้
ความเจ็บปวดทำให้สติของจิ่วจิ่วกลับคืนมาในพริบตา
แววตาของนางพลันแจ่มใสขึ้น
นางพบว่ามือของตนยื่นไปแตะหีบแล้ว อีกเพียงชั่วขณะก็จะเปิดมันออก