เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงลั่วเสินเอียงคอถาม “ท่านพ่อมีศัตรูเยอะไหม?”
เฉินฝานกระตุกมุมปาก “ก็พอสมควร ตอนนั้นมีเรื่องกระทบกระทั่งกับเขานิดหน่อย”
“แล้วคนนี้เก่งที่สุดหรือเปล่า?”
“……”
เฉินฝานกำลังคิดจะตอบปัด ๆ ไป โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นอีกครั้ง
ซ่งจือเวยส่งคลิปวิดีโอมาอีกคลิป
ในภาพ ชายชุดดำค่อย ๆ ก้มหน้าลง รอบเท้าเต็มไปด้วยเศษหินแตกหัก ด้านหลังประตูสำนักเป็นบันไดหินขนาดใหญ่ทอดยาวเข้าไปในความมืด
จากนั้นเขาก็ยกเท้าขึ้น เหยียบลงเบา ๆ
โครม!
เศษหินกระเด็นกระจาย ประตูสำนักที่พังเสียหายอยู่ก่อนแล้วครึ่งหนึ่งแยกออกจากกันตรงกลาง ก้อนหินขนาดใหญ่กลิ้งลงมาตามไหล่เขา
ห้องนั่งเล่นเงียบสนิทในพริบตา
รอยยิ้มบนใบหน้าเฉินฝานเลือนหายไปจนหมด เขาส่งข้อความไปหนึ่งข้อความ
【รบกวนบอกเขาว่าผมตายแล้ว ขอบคุณ!】
หลังส่งข้อความไป ซ่งจือเวยเงียบอยู่นานกว่าจะตอบกลับมา
【เกรงว่าจะไม่ได้】
เฉินฝาน: “?”
【ทำไมล่ะ?】
ซ่งจือเวยไม่ได้อธิบาย แต่ส่งคลิปวิดีโอมาให้
【ภาพก่อนโดรนลาดตระเวนลำที่ 6 ขาดการติดต่อ】
เฉินฝานกดเปิด ภาพสั่นไหวเล็กน้อย
จากมุมสูง แนวเขาเลื่อนผ่านไปด้านหลังอย่างต่อเนื่อง
ชายชุดดำกำลังเดินไปตามทางบนเขาที่พังเสียหายอย่างช้า ๆ แม้จะมองผ่านหน้าจอ ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้เงาหมวกคลุมก็ยังชวนให้รู้สึกเย็นวาบ
“ที่นี่…”
“คือสถานที่ที่ผู้มาถึงกลับไปหรือ?”
โดรนไร้คนขับย่อมตอบไม่ได้ แต่เขากลับทำราวกับได้รับคำตอบแล้ว มองไปยังห้วงอากาศไกลออกไปที่บิดเบี้ยวไม่หยุด ก่อนจะหัวเราะ
“ก็ดี”
“ในเมื่อเขาไม่ยอมมา”
ชายชุดดำสะบัดชายเสื้อเบา ๆ แล้วเดินหน้าต่อพร้อมยกมือขึ้นเล็กน้อย
“ข้าก็จะไปหาเขาเอง”
โครม!
ภาพพลิกกลับฉับพลัน ฟ้าดินกลับตาลปัตร ก่อนจะมืดสนิท
【ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยยอมรับข่าวการตายของคุณ】
“……”
เฉินฝานนวดหว่างคิ้วอย่างหงุดหงิด “ทำไมหมอนี่ถึงได้หัวแข็งขนาดนี้นะ?”
จีจิวเกอขยับเข้ามาดูคลิปนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน
“เขาจะมาหาสามีหรือ?”
เฉินฝานถอนหายใจ “ดูท่าจะใช่”
“ฉันไปเอง”
จีจิวเกอพยักหน้า จากนั้นก็ลุกขึ้นจากโซฟา