กลางสนามรบ การโจมตีของจอมมารนรกโลกันตร์ยิ่งทวีความดุดัน ฝ่ามือสีดำแดงขยายใหญ่ขึ้นตามแรงลม ภูเขาหินที่ขวางทางแตกกระจายต่อเนื่อง
พื้นดินใต้ร่างหลิ่วหลิงเยียนพังครืนลงมา ไอสีดำหลายสายพุ่งออกจากรอยแยก ปิดกั้นทางหนีของนางไว้ทุกด้าน
「คราวนี้ ข้าจะดูสิว่าเจ้าจะหนีไปไหน!」
「ไม่หนี!」
หลิ่วหลิงเยียนก้าวเข้าหาไอสีดำ ไหล่ลดต่ำลงเล็กน้อย แขนสอดผ่านช่องว่างระหว่างไอสีดำสองสาย ก่อนคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ราวกับกรงเล็บ
จอมมารนรกโลกันตร์เพิ่งจะออกแรง ก็ถูกฝ่ามือซัดเข้าที่ข้อศอก แขนชาวาบ พลังที่เพิ่งรวบรวมไว้พลันสลายไปทันที
จากนั้นนางก็เข้าประชิด เข่ากระแทกเข้าที่เอวและท้องของเขา ตามด้วยหมัดที่อัดเข้าแผลซึ่งเพิ่งถูกปืนใหญ่ฉีกเปิดอย่างแม่นยำ
ปัง!
จอมมารนรกโลกันตร์กระเด็นลอยไปไกล แม้เท้าทั้งสองแตะพื้นแล้วก็ยังไถลถอยหลังไปอีกสิบกว่าเมตร
หลิ่วหลิงเยียนตามไปทันที แล้วถามว่า「ยอมแพ้หรือยัง?」
「……」
เห็นเขาไม่ตอบ นางจึงถามซ้ำอีกครั้ง「ยอมไหม?」
จอมมารนรกโลกันตร์สะบัดแขนเสื้ออย่างแรง บีบให้นางถอยไปสองก้าว เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ
หญิงสาวตรงหน้า ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล!
「เจ้าตกลงเป็นใครกันแน่?」
หลิ่วหลิงเยียนสะบัดข้อมือ สีหน้าจริงจัง
「ข้าคือ…」
น้ำเสียงของนางหนักแน่น แววตาจริงใจ ถึงขั้นแฝงความฉงนใจราวกับกำลังคิดว่า ‘เรื่องแค่นี้เจ้าก็ไม่รู้หรือ’:
「…แม่แท้ ๆ ที่พลัดพรากจากเจ้ามานานไงล่ะ!」
พูดจบ นางก็พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง อัดหมัดหนักหน่วงจนเขาถอยกระเด็นไป
เส้นทางบนภูเขาเงียบกริบ
ห้องถ่ายทอดสดเองก็ว่างเปล่าไปเต็ม ๆ สองวินาที
คอมเมนต์หยุดชะงักอย่างประหลาดชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดขึ้นราวกับน้ำป่า
【?????】
【เมื่อกี้ฉันได้ยินอะไรนะ?】