จิงหงมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งเย้ยหยัน
“เอาอย่างนี้ไหม ลองซ้อมกันก่อน?”
“ฉันชอบนายตอนทำตัวหยิ่งยโสไม่ยอมใครเมื่อกี้มากกว่า”
หล่างหยากัดฟันตะโกนว่า
“ยังไม่จบสักหน่อย!!”
“ยังจะรออะไรอีก?”
จิงหงแบมือพลางตอบว่า “คำเรียกตอนเด็กไง”
“เอาไว้หลอกเด็ก”
“ยังมีอะไรอีก?”
สีหน้าของหล่างหยามืดมนลงจนถึงขีดสุด “นางยังไม่เคยแต่งงาน!”
จิงหง “จิ๊~ เริ่มอีกแล้วเหรอ?”
“เห็นชัด ๆ ว่าตอนนั้นนางมีปัญหา!”
“หลักฐานล่ะ”
“นาย...”
จิงหงหัวเราะลั่น “ไม่มีหลักฐานอีกแล้วเหรอ?”
หล่างหยาแทบโมโหจนระเบิด เส้นเลือดปูดขึ้นเต็มหน้าผาก
“ไอ้เวร!”
“อย่าเพิ่งรีบร้อน”
ตอนนี้จิงหงครองความได้เปรียบอย่างสมบูรณ์ ท่าทีผ่อนคลายลงทั้งตัว แถมยังกวักมือเรียกเขาอีกด้วย
“มา”
“ต่อสิ”
คนในห้องถ่ายทอดสดก็ร่วมวงยั่วโมโหด้วย
【อาจารย์หล่าง อย่าเพิ่งร้อนใจ ยังมีโอกาส】
【ถ้าไม่ไหวก็ลองเรียกพ่อสักเสียงก่อน】
【เดี๋ยวตอนเรียกจริงอย่าติดอ่างล่ะ】
【จิงหงเริ่มเก็บลูกชายล่วงหน้าแล้ว ฮ่า ๆๆๆ!】
หล่างหยามองจนตาพร่าไปหมด
ขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับคำถามว่า “หล่างหยาจะเรียกพ่อเมื่อไหร่กันแน่”
เจียงลั่วเสินดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าพวกเขากำลังเถียงเรื่องอะไรกัน จึงเอ่ยถามอย่างสงสัยว่า
“พวกคุณกำลังพูดถึง...”
“ฉันมีคนที่ชอบหรือเปล่าเหรอ?”
บรรยากาศในที่นั้นพลันเงียบกริบ
รอยยิ้มบนใบหน้าจิงหงค่อย ๆ แข็งค้าง
หล่างหยาก็นิ่งอึ้งไปเช่นกัน
คนในห้องถ่ายทอดสดเองก็เหวอไปหมด
จริงด้วย เจ้าตัวอยู่ตรงนี้ทั้งคน ถามตรง ๆ ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ!
“ฉันมันโง่ฉิบหาย!”
หล่างหยาตบหน้าผากตัวเอง ก่อนรีบถามว่า “เอ่อ ฝ่าบาท ท่านมี...”
เจียงลั่วเสินพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ