ข้อความแชตนี้เหมือนจี้โดนจุดอะไรเข้า ผู้เล่นเก่าหลายคนจึงเงียบไปชั่วขณะ
ยุคทวยเทพนั้นกว้างใหญ่มาก
กว้างเสียจนผู้เล่นหลายคนเล่นมาสิบกว่าปี ก็ยังเจาะลึกอยู่แค่หนึ่งหรือสองพื้นที่ หนึ่งหรือสองขุมอำนาจ
บางคนคลุกคลีอยู่แต่ในสำนัก
บางคนเล่นแต่เส้นเรื่องราชวงศ์
บางคนปักหลักอยู่ในดันเจี้ยนกับสนามประลอง
แม้แต่ผู้เล่นระดับท็อปอย่างจิงหง ภายหลังสิ่งที่เขาลงแรงจัดการมากที่สุด ก็ยังมีขอบเขตชัดเจน
แต่ความสัมพันธ์ที่เฉินฝานเผยออกมาตอนนี้...
สำนักกระบี่จิวเสียว
ราชวงศ์ต้าเย่า
กองพิทักษ์สุสาน
หอวสันต์
พันธมิตรเทียนจี
แทบไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด
แถมยังดูไม่เหมือนสิ่งที่ผู้เล่นทั่วไปจะเชื่อมโยงกันได้ด้วยซ้ำ
จิงหงจ้องเขาอยู่นาน ในที่สุดก็อดเอ่ยปากไม่ได้
“เดี๋ยวนะ”
เฉินฝานหันไปมอง “นายมาอีกแล้วเหรอ?”
“ทำไมนายรู้จักคนไปทั่วทุกที่เลย?”
เฉินฝานครุ่นคิด “ฉันชอบท่องเที่ยว”
“แค่นี้?”
“แล้วจะเอายังไง?”
“เที่ยวไปทั่วแล้วได้เป็นเจ้าของหอวสันต์เนี่ยนะ?”
“เรื่องนั้นบังเอิญน่ะ”
“แล้วสำนักกระบี่จิวเสียวล่ะ?”
เฉินฝานมองไปยังทิศทางที่จิ่วเกอซึ่งไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์จากไป “ที่รู้จักจิ่วเกอก็บังเอิญเหมือนกัน”
หล่างหยาทนไม่ไหว แทรกขึ้นมา
“แล้วกู้ชิงหานล่ะ?”
“เจอกันตอนเด็ก ๆ”
จิงหงเบิกตากว้าง “กองพิทักษ์สุสานล่ะ?”
“รู้จักอยู่สองสามคน”
นักข่าวฟังจนหนังตากระตุก “แล้วเจียงลั่วเสินล่ะครับ?”
เฉินฝานเหลือบมองเด็กสาวข้างกาย ก่อนตอบต่อว่า
“ก็เจอกันเหมือนกัน”
ทุกคน “……”
นักข่าวคนหนึ่งอดถามไม่ได้
“คุณเฉินครับ”
“หือ?”
นักข่าวสูดหายใจลึก “เรื่อง ‘บังเอิญ’ ของคุณมีเยอะเกินไปหน่อยหรือเปล่าครับ?”
เฉินฝานครุ่นคิดอย่างจริงจัง “ก็พอประมาณนะ”