ที่พักใหม่สะดวกสบายกว่าที่เฉินฝานคิดไว้เสียอีก
บ้านเดี่ยวสามชั้นพร้อมลานขนาดไม่ใหญ่นัก เฟอร์นิเจอร์กับเครื่องใช้ไฟฟ้ามีครบครัน แถมในตู้เย็นยังมีของเตรียมไว้ให้ล่วงหน้า
เฉินฝานเดินสำรวจรอบหนึ่ง ก่อนจะหันไปถามซ่งจือเวยเพียงสามข้อ
“ค่าน้ำค่าไฟล่ะ?”
“สำนักงานจัดการเหตุผิดปกติรับผิดชอบ”
“ค่าส่วนกลางล่ะ?”
“สำนักงานจัดการเหตุผิดปกติรับผิดชอบ”
“ถ้าหญ้าในลานตายล่ะ?”
ซ่งจือเวยเงียบไปสองวินาที “...นิติบุคคลรับผิดชอบ”
เฉินฝานพยักหน้าอย่างพอใจ
“ไม่เลว”
กู้ชิงหานพันผ้าพันแผลไว้ที่แขนซ้าย เอนหลังพิงโซฟามองเหตุการณ์ด้วยสายตาเย็นชา
“ได้เรื่องจริง ๆ”
“เธอจะไปรู้อะไร” เฉินฝานยัดกุญแจใส่กระเป๋า “เรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตประจำวันก็คือพวกนี้แหละ”
กู้ชิงหานคร้านจะสนใจเขา เงยหน้ามองชั้นสอง
“ฉันจะเอาห้องข้าง ๆ นาย”
เฉินฝานชะงักไป
“ชั้นล่างก็มีห้อง”
“ฉันชอบชั้นบน”
“ไม่ใช่ว่าเธอชอบความสงบเหรอ?”
กู้ชิงหานตอบเสียงเรียบ “อยู่ใกล้นาย จะได้คิดบัญชีสะดวก”
เฉินฝาน “...”
อีกด้านหนึ่ง จีจิวเกอเอาของไปวางไว้ในห้องนอนใหญ่เรียบร้อยแล้ว
เฉินฝานถึงกับอึ้งไป “เธอข้ามขั้นตอนไหนไปหรือเปล่า?”
จีจิวเกอมองเขาอย่างสงสัย “ขั้นตอนไหน?”
“เลือกห้องไง”
“ข้าจะอยู่ห้องเดียวกับเจ้า”
“แล้วไง?”
“ยังต้องเลือกอะไรอีก?”
เฉินฝานอ้าปากค้าง
ช่างเถอะ
ตอนนี้ในบ้านหลังนี้ไม่มีใครใช้เหตุผลกันแล้ว
กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จก็ค่ำ ทุกคนหมดอารมณ์ทำกับข้าว จึงตั้งโต๊ะกลางห้องนั่งเล่นแล้วกินหม้อไฟมื้อแรกในบ้านใหม่กัน