เมื่อเริ่มเตรียมงาน การถ่ายทอดสดก็เปลี่ยนไปใช้กล้องตั้งนิ่งภายในรถชั่วคราว
หานเจิงเดินไปที่ทางเดินแล้วโทรหาเฉินฝาน
“ที่ปรึกษาเฉิน คุณหลิ่วยืนยันจะไปที่พักของคุณให้ได้ครับ”
สัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตที่รายล้อม เฉินฝานรีบตอบว่า “พวกคุณไม่ได้เตรียมที่พักชั่วคราวไว้หรือไง?”
“เตรียมไว้แล้วครับ”
“งั้นให้เธอไปพักที่นั่นก่อนสิ”
หานเจิงเงียบไปครู่หนึ่ง “เธอบอกว่าบ้านคุณก็คือบ้านเธอครับ”
เฉินฝานกุมหน้าผาก
จีจิวเกอที่อยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ ทำเอาเขาสะดุ้งโหยง
เฉินฝานเดินเลี่ยงออกไปสองก้าว แล้วลดเสียงลง “ปิดถ่ายทอดสดไม่ได้เหรอ?”
“เกรงว่าจะไม่ได้ครับ”
“ทำไมล่ะ?”
“คุณหลิ่วเพิ่งเข้ามาในโลกจริง ทุกคนบนอินเทอร์เน็ตกำลังติดตามความปลอดภัยของเธออยู่ การจัดการเรื่องที่พักขั้นต่อไปอย่างเปิดเผย จะช่วยเลี่ยงไม่ให้คนภายนอกสงสัยว่าเราจำกัดอิสรภาพของเธอครับ”
หานเจิงอธิบายต่อ “เส้นทางกับที่อยู่จะไม่ปรากฏในภาพ ฉากภายนอกอาคารจะเบลอแบบเรียลไทม์ และจะถ่ายทอดสดจนกว่าจะส่งมอบตัวเสร็จเท่านั้น จากนั้นจะปิดทันทีครับ”
เฉินฝานครุ่นคิดก่อนพูดว่า “ห้ามถ่ายป้ายเลขที่บ้าน”
“ไม่ถ่ายครับ”
“บริเวณรอบ ๆ ก็ห้ามถ่าย”
“จัดการไว้แล้วครับ”
“อีกอย่าง อย่าเอากล้องมายื่นจ่อหน้าฉัน”
“เรื่องนั้น...”
หานเจิงลังเลอย่างหาได้ยาก “คนที่เธอมาหาคือคุณ ตอนส่งมอบตัว ถ้าไม่ถ่ายคุณติดเลยคงลำบากหน่อยครับ”
เฉินฝาน “...”
จีจิวเกอเดินเข้ามาใกล้ แล้วยิ้มเตือนอย่างอ่อนโยน “สามี ให้เจ้าสาวที่เลี้ยงไว้ตั้งแต่เด็กของท่านมาเถอะ อย่าปล่อยให้นางรอนานเลย”
หานเจิงที่อยู่อีกฝั่งของสายได้ยินชัดเจนทุกคำ
“ที่ปรึกษาเฉิน บ้านคุณจำเป็นต้องให้เราจัดเจ้าหน้าที่ไกล่เกลี่ยให้ไหมครับ?”
“ไม่จำเป็น!”
เฉินฝานกดวางสายทันที ก่อนหันไปพูดว่า “อย่ามายุให้เรื่องวุ่นสิ!”
จีจิวเกอกะพริบตา “ข้าแค่เห็นใจสามีเท่านั้นเอง”
เจียงลั่วเสินกอดขนมมานั่งกลางห้องรับแขก ส่วนกู้ชิงหานขยับไปนั่งตรงที่มองเห็นชัดกว่าเดิม