ซ่งจิ่งตื่นนอนในเช้าวันถัดมา ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เดินออกจากห้อง พ่อบ้านผู้เฒ่ารออยู่หน้าประตูแล้ว
“คุณหนูซ่ง เตรียมอาหารกลางวันไว้เรียบร้อยแล้ว เชิญทางนี้ครับ” พ่อบ้านผู้เฒ่าเดินนำพลางกล่าวว่า “นายท่านมีธุระออกไปข้างนอก ฝากบอกคุณหนูซ่งว่าให้รอจนกว่าท่านจะกลับมา แล้วท่านจะส่งคุณกลับไห่เฉิงเองครับ”
ซ่งจิ่งไม่ได้ตอบ พ่อบ้านผู้เฒ่าพาเธอไปยังศาลาในสวน บนโต๊ะมีอาหารหกจานกับซุปหนึ่งถ้วย สีสัน กลิ่น และรสชาติดูน่ารับประทาน ทั้งยังดูเหมือนเป็นเมนูเนื้อทั้งหมด
ซ่งจิ่งคีบขึ้นมาชิมคำหนึ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อย “นี่ทำจากผักหรือ”
“นายท่านเห็นว่าคุณหนูซ่งกินแต่เนื้อ ไม่กินผัก สารอาหารที่ร่างกายต้องการคงไม่สมดุล จึงไปหาเชฟที่ทำอาหารงานเลี้ยงรัฐมาทำให้โดยเฉพาะ ทั้งยังกำชับให้ทำออกมาเป็นรสเนื้อทั้งหมด หากคุณหนูซ่งกินไม่ถูกปาก ผมจะไปเรียกเชฟมาทำใหม่ครับ”
“ไม่ต้องหรอก ขอบคุณ” ซ่งจิ่งกลืนอาหารในปากลง “คุณปู่พ่อบ้าน ไม่ต้องเฝ้าฉันอยู่ที่นี่หรอก ไปทำธุระของคุณเถอะ เดี๋ยวกินเสร็จฉันจะออกไปข้างนอกสักหน่อย”
“ครับ คุณหนูซ่งเชิญรับประทานตามสบายครับ” พ่อบ้านผู้เฒ่าค้อมกายคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินออกไป
เห็นได้ชัดว่าสือเยี่ยนสั่งการไว้แล้ว ซ่งจิ่งจึงเดินไปไหนมาไหนในบ้านเก่าของตระกูลสือได้ตามใจ
หลังรับประทานอาหารกลางวัน ซ่งจิ่งสะพายเป้สีดำออกจากบ้านเก่าของตระกูลสือ แล้วเรียกแท็กซี่ไปยังร้านโกวหยวน
พ่อบ้านผู้เฒ่าเดินเข้ามาเห็นอาหารที่เหลืออยู่บนโต๊ะ จึงถ่ายรูปส่งให้สือเยี่ยน