“ท่านโจว จ้ายเหวยมาแล้วครับ!” ผอ. ฮวั่วเดินเร็ว ๆ ไปหาท่านโจวด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ
พอได้ยินว่าจ้ายเหวยมา ท่านโจวกับคนอื่น ๆ ก็พากันลุกขึ้นหันกลับไปมอง แววตาเต็มไปด้วยความยินดีที่ปิดบังไม่มิด
“จ้ายเหวย!” ท่านโจวก้าวยาว ๆ เข้าไปหาอย่างตื่นเต้น “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องมา!”
“พอดีฉันอยู่เมืองหลวง” ซ่งจิ่งมองงานแกะสลักมังกรพันเกลียว ท่านโจวกับคนอื่น ๆ ใช้เวลาบูรณะมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่จุดที่ลงมือทำมีไม่มาก เห็นได้ชัดว่าเริ่มต้นได้ยาก
ทุกคนหวงแหนงานแกะสลักมังกรพันเกลียวมาก กลัวว่าหากลงมือแล้วจะไม่เพียงบูรณะไม่สำเร็จ แต่อาจทำให้เสียหายซ้ำอีก จึงระมัดระวังเป็นพิเศษ
ท่านโจวเห็นสายตาของซ่งจิ่ง จึงลดเสียงลงอธิบายให้เธอฟัง “ของจริงเสียหายหนักกว่าที่เห็นในภาพมาก ยังมีรอยแผลที่ดูใหม่เอี่ยมพวกนั้นอีก ประเทศวายจงใจทำลายงานแกะสลักมังกรพันเกลียวชัด ๆ!” พอพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของท่านโจวก็เต็มไปด้วยความโกรธจนแทบกัดฟัน
ของล้ำค่าของบ้านตัวเอง ใครจะไม่หวงแหน ยิ่งงานแกะสลักมังกรพันเกลียวชิ้นนี้เป็นโบราณวัตถุจากราชวงศ์ชาง เมื่อเทียบกับเทคนิคการแกะสลักแบบดั้งเดิมในยุคนั้น ไม่ว่าจะเป็นรูปทรงของมังกรหรือการลงสีบนตัวมังกร งานแกะสลักชิ้นนี้ก็มีการสร้างสรรค์และก้าวข้ามกรอบเดิมอย่างกล้าหาญหลายประการ อีกทั้งยังมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีสูงมาก
ซ่งจิ่งไม่แสดงความเห็น “พวกคุณเตรียมแผนบูรณะไว้กี่แบบ อัตราความสำเร็จกับระยะเวลาเป็นอย่างไรบ้าง”