ชีซางเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาหันไปถามตำรวจว่า “รถสองคันข้างหลังของพวกคุณ นั่งเพิ่มอีกคนไม่ได้เลยหรือไง?”
“ยังนั่งเพิ่มได้อีกคนครับ” ตำรวจตอบทันที
“งั้นรบกวนพาน้องชายคนนี้ไปขึ้นรถของพวกคุณที นำทางไปเลย”
“เอ๊ะ? อ๋อ ได้ครับ ได้ครับ” ตำรวจได้สติ “น้องชาย พี่สาวน้องนั่งคันนี้ ส่วนน้องไปกับพวกพี่ที่รถตำรวจนะ”
หลินหยูอยากจะปฏิเสธ แต่รถจีคลาสสตาร์ตออกไปแล้ว
“ให้ตายเถอะ คนพวกนั้นเป็นตำรวจจริง ๆ หรือเปล่า พวกเขาจะไม่ทำอะไรพี่สาวผมใช่ไหม?” หลินหยูเบิกตาโต
“ไม่หรอกครับ ไม่หรอก พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมงานของเราจริง ๆ แค่มีสถานะพิเศษหน่อยเท่านั้นเอง” ตำรวจตอบอย่างกระอักกระอ่วน “พวกเราไปขึ้นรถกันก่อนเถอะครับ”
“เร็วเข้า รีบตามรถจีคลาสข้างหน้าไป อย่าปล่อยให้พวกเขาพาพี่สาวผมคลาดสายตาเด็ดขาด!” หลินหยูพุ่งขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับของรถตำรวจคันหลัง
ตำรวจที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยถึงกับอึ้ง ส่วนตำรวจที่นำทางขึ้นรถตามมา ก่อนจะยกมือโบกอย่างกระอักกระอ่วน “ไปกันเถอะ” รถตำรวจจึงค่อย ๆ เคลื่อนออกไป
บนรถจีคลาส ซ่งจิ่งหันไปมองสือเยี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
สือเยี่ยนกำมือที่เพิ่งโอบเธอเมื่อครู่ ดวงตาที่เย็นชาและโดดเดี่ยวเป็นปกติมีแววสนใจเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย
เซียงเหวินซิงที่นั่งเบาะหน้าส่งสายตาให้ชีซาง ถามโดยไม่ออกเสียงว่า พี่เยี่ยนเป็นอะไรไปเนี่ย? ทำไมขึ้นรถมาก็ทั้งกอดทั้งโอบสาวน้อยคนอื่นเลย?
ชีซางส่ายหน้า เขาเองก็สงสัยไม่แพ้กัน แต่ที่มีมากกว่าคือความตกใจ