“หัวหน้าหลิว ดูทางนั้นสิ ควันหนามาก หรือว่าจะเกิดไฟป่าขึ้น?”
หัวหน้าหลิวเงยหน้ามองควันกลุ่มหนึ่งที่ลอยขึ้นเหนือป่าทึบ แล้วขมวดคิ้ว “ช่วงนี้ฝนตกบ่อย ป่าทึบทั้งผืนเปียกชุ่มไปหมด ไม่มีทางเกิดไฟป่าหรอก นี่น่าจะเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือ มีความเป็นไปได้สูงว่านักศึกษาใหม่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ไป ไปดูกัน!”
ทีมของหัวหน้าหลิวเหลือสมาชิกเพียงเจ็ดคน แต่ยังพานักศึกษาใหม่ที่จับตัวมาได้อีกแปดคน รวมเป็นสิบห้าคน มุ่งหน้าไปยังจุดที่ควันลอยขึ้นพร้อมกัน
ควันอยู่ห่างจากพวกเขาพอสมควร เดินกันกว่าสองชั่วโมงกว่าจะเห็นคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่บนพื้นที่โล่งด้านหน้า
“หัวหน้าหลิว นั่นน้องสาวของคุณชายเซียงใช่ไหมครับ?” มีคนกระซิบถาม
“อืม” หัวหน้าหลิวขมวดคิ้ว นักศึกษาใหม่หลายคนนั่งอยู่บนพื้น เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปหมด ตรงกลางมีกองไฟที่แทบจะจุดไม่ติด กำลังปล่อยควันลอยขึ้นมา ดูทั้งน่าสงสารและน่าเวทนา
แต่ไม่รู้ทำไม ประสบการณ์นำทีมมาหลายปีทำให้เขารู้สึกว่าภาพตรงหน้าดูแปลก ๆ เพียงแต่ชั่วขณะนั้นยังนึกไม่ออกว่ามันแปลกตรงไหน
หัวหน้าหลิวครุ่นคิด ก่อนจะเปลี่ยนใจ ต่อให้มีอะไรแปลก ๆ ก็แค่นักศึกษาใหม่มือใหม่ไม่กี่คน ไม่มีทางก่อเรื่องอะไรต่อหน้าเขาได้หรอก
“ไปดูกัน นายอยู่เฝ้าหนุ่มสาวใหม่มือใหม่แปดคนนี่ไว้”
หัวหน้าหลิวนำคนสามคนเดินเข้าไป “เกิดอะไรขึ้น?”
เซียงโยวโยวลุกพรวดขึ้นทันที ชี้หน้าเขาอย่างเกรี้ยวกราด “ฉันจะเจอพี่ชาย! พวกคุณจัดการฝึกพิเศษอะไรกัน นี่คิดจะให้พวกเราตายกันหมดหรือไง ฉันไม่ฝึกแล้ว ฉันจะกลับบ้าน!”
หัวหน้าหลิวขมวดคิ้ว เขาทนไม่ได้ที่สุดกับนิสัยเอาแต่ใจของคุณหนูคุณชายพวกนั้น
แต่ในสำนักงานพลังวิเศษ มีหัวหน้าของพวกเขาคอยบัญชาการอยู่ ต่อให้เป็นมังกรมาก็ต้องหมอบลง ไม่ต้องพูดถึงเซียงโยวโยว ต่อให้เป็นเซียงเหวินซิงก็ต้องใช้ความสามารถของตัวเองพิสูจน์ทุกอย่างในสำนักงานพลังวิเศษ ไม่เคยมีใครยกสถานะของตัวเองมาอ้างได้