สือเยี่ยนเดินไปยังลานด้านหน้า เห็นเพียงก้อนกรวดที่ถูกโยนลงในสระน้ำ แต่ไม่เห็นซ่งจิ่งเลย
“คุณชาย คุณหนูซ่งกับแพทย์หลวงฉินเพิ่งออกไปเมื่อสามนาทีก่อนครับ” ติงเจียเดินออกมาจากเงามืด ก้มตัวคำนับ
สือเยี่ยนจ้องก้อนกรวดในสระน้ำ ก้อนกรวดเหล่านี้ไม่ได้ถูกโยนลงไปอย่างสะเปะสะปะ แต่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบจนกลายเป็นตัวอักษรสองตัว LM!
“นี่หมายความว่าอะไรครับ” ติงเจียเห็นตัวอักษรในสระน้ำเช่นกัน
“ไอ้สารเลว” เมื่อนึกถึงภาพเด็กสาวก้มหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา จัดวางตัวอักษรสองตัวนี้ ทั้งยังดูฮึดฮัดอยู่หน่อย ๆ รอยยิ้มก็วาบผ่านดวงตาของสือเยี่ยน ทว่าก็หายไปในพริบตา สีหน้ากลับมาเย็นชาเช่นเคย “ไปฐาน ติดต่อจี๋เจีย เตรียมโจมตีระบบรักษาความปลอดภัยของเฮยอวิ๋น แล้วหาตำแหน่งฐานของพันธมิตรเฮยอวิ๋นให้เจอ”
“ครับ”
ฉินอี้เฉิงเป็นคนเมืองหลวงโดยกำเนิด เขาพาซ่งจิ่งเข้าร้านหม้อไฟรสชาติจิ้นเฉิงแห่งหนึ่ง
ทั้งสองนั่งลง ฉินอี้เฉิงสแกนสั่งอาหารโดยไม่แม้แต่จะมองหมวดผัก ส่วนอาหารประเภทเนื้อสั่งมาทุกอย่างอย่างละห้าจาน
“ขอสอบถามค่ะ เดี๋ยวพวกคุณมีเพื่อนจะตามมาอีกไหมคะ” พนักงานถือใบสั่งอาหารเดินเข้ามาถาม “เห็นพวกคุณสั่งอาหารค่อนข้างเยอะ ถ้าคนที่มาด้วยไม่ได้มีหลายคน จะสั่งน้อยลงก่อนก็ได้นะคะ แล้วค่อยสั่งเพิ่มทีหลัง”
“ไม่เป็นไร เอามาเลย กินหมดแน่นอน” ฉินอี้เฉิงโบกมือ
พนักงานจึงได้แต่เดินไปจัดอาหาร
เนื้อทุกจานถูกยกมาเสิร์ฟ จัดวางจนเต็มชั้นวางจานถึงสามชั้น
ฉินอี้เฉิงรับหน้าที่ต้ม ส่วนซ่งจิ่งรับหน้าที่กิน
แม้จะกินข้าวกับลูกสาวอาจารย์มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ทุกครั้งเขาก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่ากระเพาะของลูกสาวอาจารย์เป็นหลุมไร้ก้นหรืออย่างไร