รถแล่นเข้ามาในลานจอดรถของสนามบิน สือเยี่ยนบีบแก้มนุ่มนิ่มสวยงามของซ่งจิ่งเบา ๆ
ซ่งจิ่งขมวดคิ้วแล้วลืมตาขึ้น “ถึงแล้วเหรอ”
“อืม” สือเยี่ยนประคองเธอให้ลุกนั่ง ก่อนจัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงจากการนอนให้เข้าที่ “ผมไปส่งคุณข้างใน”
ซ่งจิ่งพยักหน้า
พอชาแมนหยินเห็นสือเยี่ยนมาพร้อมกับซ่งจิ่ง ก็อดนึกถึงเรื่องในบาร์วันนั้นไม่ได้ แผ่นหลังพลันเกร็งขึ้นมา ก่อนฝืนยิ้มอย่างแข็งทื่อ “ท่านสือ พบกันอีกแล้วนะคะ”
“สวัสดี” ในเมื่อเป็นเพื่อนของซ่งจิ่ง สือเยี่ยนก็ให้เกียรติเต็มที่
“เจ้าเล็ก ใกล้ได้เวลาแล้ว เราเข้าไปกันก่อนดีไหม” ชาแมนหยินรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวไปหมด แค่ต้องอยู่ใกล้สือเยี่ยนเพิ่มอีกวินาทีเดียวก็แทบไม่ไหว โชคดีที่ใกล้ได้เวลาแล้ว เธอจึงรีบเร่งซ่งจิ่ง พลางรับกระเป๋าเดินทางของซ่งจิ่งจากมือเจียอี้
“ไปแล้วนะ” ซ่งจิ่งมองสือเยี่ยน
สือเยี่ยนก้าวเข้ามา ไม่สนใจสีหน้าตกตะลึงของชาแมนหยิน แล้วจูบมุมปากซ่งจิ่ง “เดินทางปลอดภัย ถึงแล้วบอกผมด้วย” เขาไม่ถามว่าซ่งจิ่งจะไปที่ไหน หรือไปทำอะไร เขารู้ว่าเด็กสาวมีความลับมากมาย และเคารพความลับของเธอ
ตราบใดที่เธอไม่พูดเอง เขาก็จะไม่เข้าไปก้าวก่าย
ซ่งจิ่งขานรับเสียงเรียบ แล้วเดินไปกับชาแมนหยิน
สือเยี่ยนยืนมองอยู่กับที่ เด็กสาวคนนี้ช่างเย็นชาไร้หัวใจเหลือเกิน ถึงกับไม่หันกลับมามองแม้แต่ครั้งเดียว
“ท่านครับ ทำไมไม่บอกคุณหนูซ่งว่าท่านก็จะไปประเทศเอ็มเหมือนกัน” เจียอี้อดถามไม่ได้
“เจียอี้ ปีนี้คุณอายุสามสิบแล้วใช่ไหม”
“ใช่ครับ” เจียอี้ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เจ้านายถึงถามอายุของเขา
“โสดไหม”
“...ใช่ครับ” จู่ ๆ เจียอี้ก็รู้สังหรณ์ใจไม่ดี