สือเยี่ยนก้มมองสีหน้าเล็ก ๆ ของซ่งจิ่ง จู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกอยากยื่นมือไปบีบแก้มเธอแล้วขยี้เบา ๆ สักสองสามครั้ง
แรงกระตุ้นนี้อาจไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับคนอื่น แต่สำหรับสือเยี่ยนแล้ว กลับเป็นเรื่องน่าประหลาดใจอย่างยิ่ง
สือเยี่ยนเกลียดการที่ใครเข้าใกล้เขาโดยสัญชาตญาณ โดยเฉพาะการถูกสัมผัส ถึงขั้นแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ครั้งก่อนเขาก็พบแล้วว่า บนตัวเด็กสาวมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของสมุนไพร
เขารู้สึกสบายมากเมื่อได้กลิ่นนั้น ถึงขั้นอยากขยับเข้าไปดมใกล้ ๆ แม้ความคิดนี้อาจฟังดูหื่นไปสักหน่อยสำหรับเด็กสาวก็ตาม
“เจียอี้” สือเยี่ยนรับใบสั่งยามาแล้วยื่นให้ “ไปจัดยา”
“ครับ นาย” เจียอี้รับใบสั่งยาแล้วรีบออกไป
ซ่งจิ่งเหลือบมองลูกน้องอีกคนที่ยังอยู่ในห้องนอน สือเยี่ยนเข้าใจความหมายของเธอ “มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ ได้”
ในเมื่อสือเยี่ยนบอกเองว่าพูดตรง ๆ ได้ ก็แสดงว่าคนที่เหลืออยู่ล้วนเป็นคนที่ไว้ใจได้
“คุณท่านไม่ได้ป่วย แต่ถูกวางยาพิษ”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา อากาศในห้องนอนก็พลันแข็งค้าง แววสังหารปรากฏขึ้นในดวงตาสือเยี่ยน
“เป็นยาพิษชนิดเรื้อรัง ต้องใช้เวลาสี่ถึงห้าปีกว่าจะออกฤทธิ์ พรุ่งนี้ฉันยังต้องขับไอเสียให้คุณท่านอีกครั้ง แล้วก็รีดเลือดพิษออกมาอีกหน”
พูดมาถึงตรงนี้ ซ่งจิ่งก็ไม่พูดอะไรต่อ
เธอมีหน้าที่รักษาโรค ส่วนเรื่องสกปรกในตระกูลสือ สือเยี่ยนจะไปสืบหาเอง
สือเยี่ยนส่งสัญญาณให้เจียเอ๋อร์ เจียเอ๋อร์ก้าวฉับ ๆ ออกไป ไม่นานเสียงร้องตกใจและเสียงโกลาหลก็ดังมาจากลานบ้าน