【คำด่าจากมณฑลเสฉวน ประเทศวายศัลยกรรมจนสมองเพี้ยนเป็นใบ้ไปแล้วหรือไง? ประเทศเอ็ม รีบมาจับหมาที่บ้านนายล่ามไว้ให้ดี ๆ หน่อยสิ ออกมากัดคนไปทั่วอีกแล้ว!】
【ใครจะทนไหวกันวะ แท็กพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติให้หน่อย ไปตบหน้าประเทศวายให้หนัก ๆ เลย!】
【จริง ๆ นะ กำลังกินมื้อเที่ยงหลังเลิกงานอยู่ดี ๆ ก็ไถเจอข่าวนี้ โกรธจนสมองแทบระเบิด! ประเทศเรามีประวัติศาสตร์นับพันปี ส่วนประเทศวายของพวกนายมีประวัติศาสตร์แค่ไม่กี่ร้อยปี ยังมีหน้ามาคุยเรื่องรากวัฒนธรรมกับฉันอีกเหรอ?】
สือเยี่ยนละสายตากลับมา ชีซางก็หยิบโทรศัพท์คืนไป
“ไปกัน” สือเยี่ยนลุกขึ้นพูดกับซ่งจิ่ง “การบ้านที่ค้างไว้ รอฉันกลับมาแล้วจะทำให้”
“นี่การบ้านวันนี้ พรุ่งนี้ต้องส่งนะ” ซ่งจิ่งเลิกคิ้ว
“งั้นก็เอาไว้ติดหนี้ก่อน” สือเยี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหนึ่งไปยังโทรศัพท์ของซ่งจิ่ง “อยากกินอะไรก็โทรเบอร์นี้ ให้พวกเขาส่งมาให้” พูดจบก็เดินออกจากโรงอาหาร
เซียงเหวินซิงกับชีซางรีบลุกตามไปทันที
อ้วนกับพวกเพื่อนยังทำหน้างุนงง “จิ่งเจี๋ย เกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้นเหรอ?”
“ไม่รู้” ซ่งจิ่งก้มมองข้อความในโทรศัพท์ แต่ไม่ได้มองข้อความที่สือเยี่ยนส่งมา หากเป็นอีกข้อความหนึ่ง
ท่านโจว: 【จ้ายเหวย เห็นจดหมายท้าทายที่ประเทศวายโพสต์บนอินเทอร์เน็ตหรือยัง? มังกรพันเกลียวแห่งราชวงศ์ชาง! พวกเขาจะเอามังกรพันเกลียวแห่งราชวงศ์ชางกลับไปประเทศเฟิงของเรา!】
ท่านโจว: 【บัดซบ! พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติของประเทศวายทำอะไรกันอยู่ ถึงปล่อยให้มังกรพันเกลียวเสียหายขนาดนี้! พวกคนป่าเถื่อนนี่ไม่รู้จักเคารพวัฒนธรรมเลยสักนิด!】