หลังเก็บปากคำหลิวซู่เสร็จ ทั้งสองก็กลับมาที่สำนักงาน
กวนจื่อผิงบอกว่าฉือซีกวานโทรศัพท์ไปเก็บปากคำจ้าวอีโหรวกับเฉินเหวินฮ่าวแล้ว ทั้งคู่ต่างอ้างว่าติดธุระ ไม่สะดวกมา อีกทั้งยังบอกว่าไม่สนิทกับเซียวเวยเซี่ยว และไม่มีเบาะแสอะไรให้ เมื่อไม่ใช่พยานคนสำคัญ แถมยังห่างเหินกับเซียวเวยเซี่ยว โทรศัพท์ไปคุยก็พอ ไม่จำเป็นต้องบังคับให้พวกเขามาที่นี่
หลิงอู๋โหยวกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน สือหยวนเดินเข้ามาบอกเธอว่า พยานที่เห็นเหตุการณ์เกี่ยวกับดอกไม้ไฟหลายคนซึ่งเขาตามหาในเวยป๋อเมื่อคืนตอบกลับมาแล้ว
สือหยวนขอให้พวกเขาช่วยตรวจสอบเวลาที่ถ่ายภาพ พบว่าดอกไม้ไฟจุดตั้งแต่ 19:30 น. ถึง 19:34 น. กินเวลาราว 4 นาที ซึ่งครอบคลุมช่วง 19:31 น. ที่เซียวเวยเซี่ยวตกตึกด้วย
พอได้ยินสือหยวนเล่า หลิงอู๋โหยวก็เปิดเวยป๋อดูบ้าง คนที่เธอส่งข้อความส่วนตัวไปหาเมื่อคืนก็ตอบกลับมาหลายคน ผลที่ได้แทบไม่ต่างจากฝั่งสือหยวน
แม้เรื่องนี้จะพิสูจน์อะไรไม่ได้ แต่บังเอิญตรงกันขนาดนี้ ย่อมควรจับตาไว้
ฉือซีกวานยังโทรศัพท์อยู่ข้างนอก หลิงอู๋โหยวจึงไปคัดลอกบันทึกกล้องวงจรปิดจากคอมพิวเตอร์ของเขากลับมาดู ผู้คนในเขตชมวิวชั้น 18 มีมากเกินไป เธอรู้ตัวว่าไม่เก่งเท่าพี่ฉือ ทั้งยังไม่มีความอดทนเท่าเขา จึงไม่เสียเวลาดูภาพตรงนั้น แต่กดเข้าไปดูภาพจากห้องจิ่นวั่งโดยตรง
เวลา 18:51 น. ชายคนหนึ่งเดินตามพนักงานเสิร์ฟเข้าไปในห้องส่วนตัว หน้าตาธรรมดา แต่เห็นได้ชัดว่าจัดแต่งทรงผมมา สวมแว่นตาและชุดสูทสีเทา ดูเหมือนตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ เป็นใบหน้าที่หลิงอู๋โหยวไม่เคยเห็น เมื่อดูจากอายุแล้ว น่าจะเป็นเฉินเหวินฮ่าว คนที่อ้างว่าไม่มีเวลามาให้ปากคำ