ชิงชิงเธอ... ยอมรับจริง ๆ เหรอ?
“แล้วเลือดประจำเดือนบนที่นอนฉันล่ะ จะอธิบายยังไง?” เฉินเวยเทียนเงยหน้าขึ้น “นั่นเป็นเลือดของเธอจริง ๆ...”
“คุณเฉิน” หลิงอู๋โหยวกะพริบตา พูดอย่างใส่ใจ “คุณช็อกกับความจริงจนสมองหยุดทำงานไปแล้วหรือเปล่า? เมื่อกี้ฉันบอกไปแล้วว่าตอนพานฟางฆ่าตัวตาย อู๋รั่วชิงอยู่โรงพยาบาลแล้ว อีกอย่าง เลือดประจำเดือนนั่นเป็นหลักฐานว่าไม่อยู่ที่เกิดเหตุที่คุณสร้างขึ้นเองต่างหาก ถ้าจะถามให้ลึกกว่านี้ งั้นคุณลองบอกมาสิว่าตอนนั้นตัวเองอยู่ที่ไหน?”
เฉินเวยเทียน: ...
งั้นเงียบไว้ดีกว่า
ซ่งเว่ยอันเห็นเธอไม่พูดอีก จึงถามว่า “คุณเฉิน ยังมีอะไรจะถามอีกไหม? ถ้าไม่มี วันนี้พวกเรา...”
“ฉันยัง...” เฉินเวยเทียนไม่มีอะไรจะถามจริง ๆ แต่กลับรู้สึกกระวนกระวายอย่างยิ่ง ราวกับคนจมน้ำที่ดิ้นรนอยู่ในกระแสน้ำย้อนออกจากฝั่ง จู่ ๆ ถูกคลื่นซัดขึ้นมาบนฝั่ง การรอดพ้นจากอันตรายในชั่วขณะนี้ช่างไม่สมจริงเอาเสียเลย
แล้วยังชิงชิงอีก... ทำไมเธอถึงรับสารภาพ?
คำว่า “ปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูก” อาจไม่เหมาะนัก แต่ตอนนี้เธอรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครบนโลกยอมทำเพื่อเธอถึงขนาดนี้ พูดตามตรง เธอไม่ได้ผูกพันกับอู๋รั่วชิงลึกซึ้งขนาดนั้นด้วยซ้ำ บางครั้งยังตำหนิและอิจฉาอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
แต่ชิงชิง... เธอยอมสละชีวิตอันงดงามของตัวเองเพื่อเธออย่างนั้นหรือ? เพื่อพี่สาวไร้ประโยชน์อย่างเธอคนนี้น่ะหรือ? เธอไม่เชื่อ...