ผู้หญิงคล้อยตามเขาอยู่ชั่วขณะ แต่ไม่นานก็ไม่เชื่ออีก “ฉันรู้แล้ว! พวกคุณตั้งใจจะจับฉันกับแฟนไปพร้อมกัน จะได้กินเงินสองต่อใช่ไหม!”
หลิงอู๋โหยวปรบมือให้เธออย่างไร้ชีวิตชีวา “ฉลาดจริง ๆ เลยนะคะ”
ในระดับหนึ่ง พวกเขาก็ตั้งใจจะรวบตัวทั้งคู่จริง ๆ ถึงได้ตามเธอเข้ามา ที่สำคัญคือกลัวว่าจะจับเธอได้แค่คนเดียว แล้วถ้าเธอเป็นพวกสมองมีแต่เรื่องรักจนปกป้องเยว่เฉิงไฉขึ้นมาจะทำยังไง แบบนั้นมีโอกาสเกิดขึ้นมาก เพราะงั้นต้องหาที่อยู่ของทั้งคู่ให้เจอก่อน
ฉลาดไม่ฉลาดอะไรกัน ผู้หญิงรู้สึกเหมือนสมองตึงเปรี๊ยะเป็นเส้นตรง “พวกคุณจะไปหรือไม่ไป ฉันจะโทรแจ้งตำรวจจริง ๆ แล้วนะ!”
“คุณสาวสวย” หลิงอู๋โหยวพูดขึ้นจังหวะนั้น พลางแตะปลายนิ้วลงบนแก้มของสือหยวน “ลองดูหน้าตาเขาสิ มีความจำเป็นอะไรต้องไปเป็นพ่อค้าคนด้วยเหรอ?”
เมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วของใครบางคน สือหยวนก็รู้สึกว่าหูร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
ผู้หญิงได้ยินดังนั้นก็เพ่งมองสือหยวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคนคนนี้หล่อจริง ๆ ตอนอยู่ข้างนอกที่มืดสนิทเธอก็คิดว่าเขาเป็นหนุ่มหล่ออยู่แล้ว พอมาอยู่ในที่สว่างก็เห็นชัดว่าหล่อจริง แต่...
คำถามแทงใจดังขึ้น “แล้วหน้าตาแบบเขา มีความจำเป็นอะไรต้องไปเป็นตำรวจด้วยเหรอ?”
สือหยวน: ?
ซ่งเว่ยอัน: ?
หลิงอู๋โหยวเงียบไปชั่วขณะ ก่อนพยักหน้า “พูดก็ถูก งั้นคุณโทรแจ้งตำรวจเถอะค่ะ”
ซ่งเว่ยอันเตือนอย่างจนใจ “คุณผู้หญิงครับ พวกเรานี่แหละครับตำรวจ”
“แต่ว่า...”
“เอาอย่างนี้ดีไหมครับ” สือหยวนเสนอ “คุณเรียกผู้ดูแลหรือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่คุ้นเคยในหมู่บ้านขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อนได้ไหมครับ?”