สือหยวนปรากฏตัวขึ้นได้จังหวะพอดี ก่อนอธิบายว่า “แผลยังไม่หายดี อย่าเพิ่งดื่มกาแฟเลยดีกว่า อาจทำให้เกิดรอยคล้ำได้ แล้วก็พวกเครื่องปรุงสีเข้มอย่างซีอิ๊วกับน้ำส้มสายชู ก็ควรกินให้น้อยหน่อย เมื่อเช้าตอนกินมื้อเช้า คุณกินเกี๊ยวไป 10 ลูก ในจำนวนนั้นมี 5 ลูกที่จิ้มน้ำส้มสายชู เพราะงั้นมื้อกลางวันกับมื้อเย็นวันนี้ก็อย่ากินแล้วกัน”
หลิงอู๋โหยว:……
เธอทำสีหน้าแปลก ๆ “ฉันไม่ได้จ่ายเงินให้คุณสักหน่อย ไม่ต้องใส่ใจขนาดนี้ก็ได้”
“ผมจะคิดถึงเงินของคุณได้ยังไง?” สือหยวนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ทั้งหมดนี้ผมเต็มใจทำเอง”
หลิงอู๋โหยว: เขาคงไม่ได้ฟังไม่ออกหรอกนะว่าฉันหมายถึงอะไร?
สือหยวนฟังออกอยู่แล้วว่าความหมายที่แท้จริงของเธอคือให้เขาเลิกยุ่งเรื่องของเธอ แต่เขาค่อย ๆ ค้นพบว่า เมื่อเป็นเรื่องที่ทำ “เพื่อเธอ” การแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจต่อหน้าหลิงอู๋โหยวกลับเป็นวิธีที่ได้ผลมาก เธอมักจะใจอ่อนลงนิด ๆ อยู่เสมอ
เป็นอย่างที่คิด เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงเหลือบมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วปิดฝาแก้วก่อนกลับไปทำงานต่อ
สือหยวนกลับไปยังโต๊ะทำงานด้วยอารมณ์ดี แม้ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นฝ่ายชนะ แต่ในใจรู้ดีว่า
เรื่องกาแฟเป็นเพราะกาแฟนั้นเขาซื้อให้คุณหลิงดื่ม เธอดื่มของเขาไปแล้ว ย่อมไม่เรียกร้องอะไรเพิ่ม ส่วนเรื่องอื่น ๆ... ก็ไม่แน่เสมอไป เขาทำได้แค่คอยจับตาดูเธออยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา...