ซ่งชงซินไม่เข้าใจเรื่องอ้อมค้อมของคู่รัก จึงพูดตรง ๆ ว่า:
“คืนวันส่งท้ายปีเก่า ตอนเธอหลับไปแล้ว เขาโทรเข้ามาที่เบอร์บ้าน พอดีฉันรับสาย เขาถามว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า เพราะเธอไม่ตอบข้อความ เขาเลยเป็นห่วง ฉันบอกว่าเธอเข้านอนแล้ว เขาก็ฝากให้ฉันดูแลเธอดี ๆ อะไรทำนองนั้น บอกว่าพรุ่งนี้เช้าค่อยคุยเรื่องธุระกับเธอ แปลกจัง เขาไม่ได้บอกเธอเหรอ?”
สือหยวนไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง
หลิงอู๋โหยวเลิกคิ้ว “เขาบอกว่าเราคบกันอยู่เหรอ?”
“เปล่านี่” ซ่งชงซินเกาหัว พูดอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา “แต่เห็นชัด ๆ ว่ามีแต่แฟนเท่านั้นแหละที่ทำแบบนี้ สือหยวนเป็นห่วงเธอมาก กลัวโทรหาแล้วจะปลุกเธอตื่น ก็เลยลองโทรเข้าเบอร์บ้านดูว่าฉันหลับหรือยัง...”
เห็นหลิงอู๋โหยวทำท่าครุ่นคิด ซ่งชงซินก็พูดอย่างเข้าใจว่า “อ้อ เธอไม่อยากให้พ่อแม่เฉินรู้ใช่ไหม? ไม่ต้องห่วง ฉันไม่พูดอะไรหรอก”
หลิงอู๋โหยวยิ้มฝืด ๆ ช่วยเขาเอากระเป๋าเดินทางใส่ท้ายรถ “ไม่ใช่ว่าไม่อยาก... ช่างเถอะ ขอบใจนะ”
“ไม่ต้องเกรงใจ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอที่อยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่เฉิน โรงพยาบาลยุ่งมาก ทั้งที่อยู่ในเมืองไห่โจวเหมือนกัน ยังแทบไม่มีเวลาเจอกันเลย...”
*
กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของสือหยวนหลอกได้ก็แค่ซ่งชงซินเท่านั้น
หลิงอู๋โหยวไม่ชอบสงครามเย็น ไม่ชอบพูดอ้อมค้อม มีอะไรก็ถามตรง ๆ เธอส่งข้อความหาสือหยวนทันทีว่า “คืนวันส่งท้ายปีเก่า คุณโทรหาซ่งชงซิน”