ขากลับสือหยวนเป็นคนขับรถ ส่วนหลิงอู๋โหยวกำลังตรวจดูภาพถ่ายด้านหลังของฉินจื้อหย่วน
ในภาพ ฉินจื้อหย่วนมีรูปร่างเล็กกว่าตอนนี้หนึ่งขนาด หลังค่อมเล็กน้อย ไหล่ทั้งสองข้างห่อเข้าหากันนิด ๆ ดูเหมือนคนอ่อนแอจนแทบต้านลมไม่ไหว ส่วนฉินจื้อหย่วนในตอนนี้...แม้จะไม่นับว่าแข็งแรง แถมยังค่อนข้างผอม แต่ก็มีรูปร่างสมส่วนแบบผู้ชายทั่วไป ทั้งยังไม่หลังค่อม ท่วงท่าดูดี
การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้พอจะอธิบายได้ว่าเกิดจากการป่วยแล้วหายดี
แต่...
หลิงอู๋โหยวเปิดภาพหนึ่งขึ้นมา เป็นภาพถ่ายติดบัตรของฉินจื้อหย่วน เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งข้อความทางวีแชทไปหาฉือซีกวาน
แล้วก็เรื่องนี้อีก...
เธอเลื่อนภาพขึ้นไปภาพหนึ่ง เป็นแผนผังตำแหน่งของรูเล็ก ๆ หลายรูที่เธอจดไว้ก่อนหน้านี้ จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร
ข้อสงสัยเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ชวนให้แยกไม่ออกว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือจงใจ ทำให้ความจริงของคดีไม่อาจปรากฏขึ้นมาได้...แต่พูดถึงเรื่องนี้ พรุ่งนี้ก็เป็นวันเกิดของฉินจื้อหย่วนแล้ว คดีเกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ เป็นแค่เรื่องบังเอิญจริงหรือ?
หลิงอู๋โหยวรู้สึกอยู่เสมอว่า บางทีพวกเขาอาจยังไม่เข้าถึงแก่นของคดีลักพาตัวกงไม้ไม้
สือหยวนซึ่งกำลังขับรถแอบเหลือบมองใครบางคนเป็นระยะ เมื่อเห็นเธอขมวดคิ้ว ก็ดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่
เขาไม่อยากเห็นเธอขมวดคิ้ว สมัยเรียนมหาวิทยาลัยแทบไม่เคยเห็นเธอทำหน้าแบบนั้นเลย ส่วนใหญ่เธอมักมีสีหน้าผ่อนคลาย บางครั้งเวลายั่วโมโหคนอื่น คิ้วข้างหนึ่งจะเลิกขึ้นสูง ดูยโสโอหังเป็นพิเศษ