หลิงอู๋โหยวขัดจังหวะเธอ “เรื่องที่แกเที่ยวผู้หญิงน่ะค่อยว่ากันทีหลัง ฉันถามอะไรแกก็ตอบอย่างนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเหมาเหวยกังกับแกเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่?”
จางเหมยลี่ครุ่นคิดอยู่นานจนสีหน้าบิดเบี้ยว สุดท้ายก็ทนความสมองทึบของตัวเองไม่ไหว จึงขอความช่วยเหลือ “ฉันจำไม่ได้จริง ๆ ไม่งั้นพวกคุณช่วยดูประวัติการโอนเงินในมือถือให้หน่อยได้ไหม...”
หลิงอู๋โหยวส่งสายตาให้สือหยวน อีกฝ่ายเข้าใจทันที ลุกไปเอามือถือจากด้านนอกเข้ามาส่งให้จางเหมยลี่ จากนั้นทั้งคู่ก็ยืนอยู่ด้านหลัง คอยจับตาดูเธอใช้งานตลอดเวลา
ภายใต้แรงกดดันสองทาง จางเหมยลี่ก็หาประวัติแชตกับเจ้าพี่กังเจอ บทสนทนาระหว่างทั้งคู่เรียบง่ายมาก มีเพียงเวลา สถานที่ และประวัติการโอนเงิน ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นความสัมพันธ์ทางธุรกิจล้วน ๆ จางเหมยลี่เลื่อนดูประวัติ แล้วพบว่าข้อความแรกสุดอยู่ในเดือนกุมภาพันธ์ปีนี้
ซึ่งก็เป็นช่วงหลังจากเหมาเล่อเล่อเกิดได้ไม่กี่วัน
“จริง ๆ แล้วเจ้าพี่กังมาหาฉันโดยเฉลี่ยสัปดาห์ละครั้ง บางทีก็สองสัปดาห์ครั้ง ฉันรู้ว่าก่อนจะมาหาฉัน เขาไปหาพวก...ผู้หญิงราคาถูก ต่อมากลัวว่าจะติดโรค ก็เลยมาใช้บริการของสถานบันเทิงฉัน...”
หลิงอู๋โหยวแทรกขึ้น “สถานบันเทิงของแกน่าเชื่อถือกว่าอย่างนั้นเหรอ?”
จางเหมยลี่พูดอย่างหนักแน่น “สถานบันเทิงของเราอาจไม่ใหญ่ แต่บริการหลังการขายรับประกันได้ ทุกคนต้องตรวจโรคติดต่อด้วยชุดทดสอบสัปดาห์ละครั้ง แถมยังจัดคอร์สสอนท่าใหม่ ๆ เป็นระยะ...”
หลิงอู๋โหยวถาม “ความรู้อะไรนะ?”
จางเหมยลี่ตอบ “ท่าค่ะ... ท่า”