ฉือซีกวานพยักหน้า “ใช่ เพราะคำให้การขัดแย้งกัน ตอนนี้เราจึงถือว่าคำให้การก่อนหน้านี้ของเธอใช้ไม่ได้”
เหรินเฉินเฉิน: ……คำที่ใช้ไม่ได้คือคำนั้น ไม่ใช่คำนี้!!
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้……” เขาเผยสีหน้าเลื่อนลอยที่สมวัยออกมาเล็กน้อย
หลิงอู๋โหยวที่นั่งดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ หัวเราะเบา ๆ “พี่ฉือเก่งจังเลย”
ฉือซีกวานเกาหัวอย่างถ่อมตัว “ก็ไม่เท่าไรหรอก เด็กน่ะ สภาพจิตใจก็เป็นแบบนี้แหละ แค่ใช้เทคนิคสอบสวนเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็หลอกให้พูดออกมาได้แล้ว~”
หลิงอู๋โหยวปรบมือ “เขาโง่ก็เรื่องของเขา พี่ฉือเก่งก็เรื่องของพี่ฉือ”
ฉือซีกวานเขินอาย “ฮิฮิฮิ……”
เหรินเฉินเฉิน: ……
ไม่มีใครคิดถึงความรู้สึกของเขาบ้างเลยหรือไง??
“เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ เด็กชายเหรินเฉินเฉิน” หลิงอู๋โหยววางข้อศอกบนโต๊ะ ประสานมือรองคาง “เด็กดื้อแบบเธอ ตำรวจอย่างเราก็ใช่ว่าจะไม่เคยเจอ ตอนนี้อินเทอร์เน็ตพัฒนาไปมาก มีเด็กเพี้ยน ๆ แบบนี้ให้เห็นเยอะแยะ”
เหรินเฉินเฉินหน้าเขียว: ……เธอด่าใครว่าเด็กเพี้ยน?
“กลัวว่าเธอจะไม่รู้ ฉันเลยจะให้ความรู้เรื่องกฎหมายหน่อยแล้วกัน” หลิงอู๋โหยวทำท่าทีเอื้อเฟื้อ “ผู้เยาว์ที่อายุไม่ถึงสิบสองปี ต่อให้ทำผิดกฎหมายก็จะได้รับการปล่อยตัวโดยไม่มีความผิด อย่างมากก็ให้ผู้ปกครองของเธอ ซึ่งก็คือคุณโจวซือผู้เป็นแม่ รับผิดชอบชดใช้ค่าเสียหายทางแพ่ง แต่พิจารณาว่าคนตายคือพี่สาวของเธอ ทุกอย่างก็ยังคุยกันได้”
“ถึงเรื่องนี้จะถูกบันทึกไว้ในประวัติชีวิตของเธอ แต่ข้อมูลจะได้รับการคุ้มครองอย่างเข้มงวด คนทั่วไปตรวจสอบไม่ได้ เว้นแต่จำเป็นต่อการทำคดีอย่างพวกเรา” หลิงอู๋โหยวกางมือ ราวกับกำลังยิ้ม “เห็นไหม ประเทศเราใจกว้างกับผู้เยาว์ขนาดไหน ถึงเธอจะทำให้พี่สาวตาย แต่อนาคตที่สดใสก็ยังรอเธออยู่”