“ไม่เป็นไร ถ้าคุณจำไม่ได้ก็ช่างเถอะ ลองดูเสื้อตัวนี้สิ คุ้นไหม?”
เมื่อเห็นคุณตำรวจหลิงหยิบภาพจากกล้องวงจรปิดใบเดิมที่เคยให้เธอดูขึ้นมาอีกครั้ง เฉินเวยเทียนผู้มีอารมณ์ดีมาโดยตลอดก็อดเริ่มหงุดหงิดไม่ได้ “คุณตำรวจหลิง ฉันบอกพวกคุณไปแล้วว่าคนในภาพนี้ไม่ใช่ฉัน และฉันก็ไม่รู้จักเขา”
“ไม่ได้ถามถึงคนในภาพ” หลิงอู๋โหยวใช้นิ้วแตะหน้าจอ “ฉันถามว่าเธอรู้จักเสื้อตัวนี้ไหม?”
เฉินเวยเทียนขมวดคิ้วมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ “ไม่รู้จัก อีกอย่าง เสื้อบุนวมสีดำทรงนี้มีคนใส่กันเต็มถนนไม่ใช่หรือไง?”
หลิงอู๋โหยวถาม “แน่ใจนะว่าไม่รู้จัก?”
“ไม่รู้จัก”
น้ำเสียงของสือหยวนเจือความจนใจอยู่เล็กน้อย “คุณเฉินครับ แต่เราตรวจพบประวัติการซื้อเสื้อบุนวมตงเหนี่ยวตัวนี้ของคุณแล้ว”
เฉินเวยเทียน: ?
พวกคุณตั้งใจจะเล่นมุกแบบนี้ใช่ไหม?
“งั้นอาจจะเคยซื้อก็ได้ค่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าซื้อตอนไหน” เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง ดูคล้ายเหนื่อยหน่ายกับเรื่องนี้ “ฉันมีเสื้อผ้าเยอะ บางตัวปีหนึ่งใส่แค่ครั้งสองครั้งด้วยซ้ำ แล้วเสื้อผ้าส่วนใหญ่ฉันก็ไม่ค่อยได้สังเกตรายละเอียดอะไร ใส่ได้ก็พอ เพราะงั้นไม่รู้จักเสื้อนกอะไรนี่ก็เป็นเรื่องปกติ”
เหตุผลนี้จะพูดอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น
สือหยวนถาม “จริงสิคุณเฉิน ขอถามอย่างไม่เสียมารยาทนะครับ คุณเคยทำศัลยกรรมหรือเปล่า?”