กวนจื่อผิงเองก็ยังงุนงงอยู่บ้าง “บางทีแค่อยากปล่อยผีเข้ามาหลอกเราสักหน่อย แล้วให้เราเล่นต่ออีกสองสามรอบหรือเปล่า? แต่...แค่นี้เองเหรอ? ฉันยังไม่ทันเห็นหน้าผีด้วยซ้ำ แค่ตบไหล่เธอไปทีเดียว”
ตอนนั้นเอง เสิ่นเหมิงไห่ตัวสั่นงันงกพูดขึ้นว่า “ผะ...ผมได้ยินมาว่า ในเกมสี่มุมรอบสุดท้ายจะมีคนหนึ่งถูกผีสวมรอย...มะ...ไม่ใช่ผมนะ...”
หลินอิ่งรีบยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง “ไม่ใช่ฉันเหมือนกัน! ตำแหน่งฉันปลอดภัยมาก คนที่สัมผัสผีโดยตรงมีแค่หลิงอู๋โหยวกับพี่กวนใช่ไหม?”
กวนจื่อผิงเลิกคิ้ว มองตำแหน่งของคนที่เหลือแล้วเริ่มวิเคราะห์
“เท่าที่จำได้ ฉันตบไหล่ผีไปทั้งหมดสี่ครั้ง รอบสุดท้ายกินเวลานานกว่ารอบไหน ๆ ก่อนหน้านี้จนถึงตอนที่ไฟติด ตามหลักแล้วผีน่าจะตบไหล่น้องหลิงไปตั้งนานแล้ว ทำไมน้องหลิงถึงยังยืนอยู่ตำแหน่งเอ? ถ้าโดนตบก็ควรเดินต่อไปสิ ถ้าน้องหลิงไม่โดนตบ แล้วผีหายไปไหน?”
อีกสามคนเข้าใจความหมายของเขา หากหลิงอู๋โหยวไม่โดนตบ ก็คงถูกผีสวมรอยไปแล้ว
สายตาของทุกคนพากันจับจ้องไปที่หลิงอู๋โหยว
หลิงอู๋โหยวไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอตบผนังข้างตัวเบา ๆ แล้วพูดว่า “ตรงนี้มีประตูลับ ผีออกไปทางนี้แล้ว”
หลินอิ่งหรี่ตา “ไม่เชื่อ”
หลิงอู๋โหยวไม่ได้พูดอะไรมาก เธอลองคลำผนังข้างตัวแล้วดันดู ก่อนพบว่าดันไม่ออก จึงยักไหล่แล้วหันไปหาเสิ่นเหมิงไห่ “นี่เป็นสถานที่ที่นายเพิ่งตกแต่งใหม่ ฉันคงทำพังตามใจไม่ได้หรอกมั้ง? นายยังไม่ได้เปิดร้านเลยด้วย”