เจิ้งเซียงเยว่พาเสี่ยวอิง เพื่อนนักศึกษาคนสนิทของเธอ มายังหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งใกล้ย่านมหาวิทยาลัยที่เสี่ยวอิงเรียนอยู่ หมู่บ้านนี้ค่อนข้างเก่า สิ่งอำนวยความสะดวกและตัวอาคารดูไม่ใหม่ ระหว่างเดินเข้าไปก็เห็นผู้สูงวัยพาเด็ก ๆ มาเดินเล่นอยู่เป็นประจำ
“นี่เป็นร้านทำเล็บที่เพิ่งเปิดใหม่ค่ะ หนูเห็นเพื่อนแนะนำไว้ในกลุ่มศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัย เคยมาทำครั้งหนึ่งแล้ว ราคาถูกแต่คุณภาพดีมาก!”
เสี่ยวอิงดูพิกัดที่ส่งมาในโทรศัพท์ไปพลาง พาเจิ้งเซียงเยว่เดินเข้าไปในลิฟต์ของอาคาร 4 ไปพลาง “ที่ทำงานของเขาก็คือบ้านตัวเองค่ะ คุณป้าเป็นคุณแม่ที่เลี้ยงลูกอยู่บ้าน บางทีเวลาลูกร้องก็เสียงดังไปหน่อย…”
เจิ้งเซียงเยว่ไม่ถือสา แถมยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง “ฉันไม่เคยไปทำเล็บที่บ้านคนอื่นเลยนะ นี่เป็นกระแสในหมู่นักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างพวกเธอเหรอ?”
เสี่ยวอิงเกาหัว “เอ่อ ก็ไม่ถึงกับอย่างนั้นค่ะ แต่หนูเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ไม่มีเรียน… พี่เซียงเยว่ วันนี้พี่ไม่ต้องไปทำงานเหรอคะ?”
เจิ้งเซียงเยว่กะพริบตา “ทำงานคืออะไรนะ? ทำงานอะไร?”
เสี่ยวอิง “??”
ระหว่างคุยกัน ลิฟต์ก็มาถึงชั้น ทั้งสองเดินออกมาแล้วมองซ้ายมองขวา เสี่ยวอิงบอกว่า “ห้องทางขวามือนั่นค่ะ ห้อง 1802”
เธอเดินไปที่หน้าประตูแล้วกดกริ่ง รออยู่ครึ่งนาทีแต่ก็ไม่มีใครมาเปิด
“แปลกจัง…” เสี่ยวอิงเปิดดูประวัติแชต “นัดกันไว้ตอนเที่ยงครึ่งนี่คะ เกิดอะไรขึ้นนะ หนูส่งวีแชทไปถามก่อนแล้วกัน…”
ส่งวีแชทไปถามแล้ว เสี่ยวอิงก็กดกริ่งอีกครั้ง พลางคิดว่าถ้ายังไม่เปิดประตูจะโทรศัพท์หาเสียเลย แต่ตอนนั้นเอง เจิ้งเซียงเยว่ก็พูดขึ้นว่า “เหมือนฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างข้างในนะ อาจมีคนกำลังมาเปิดประตูก็ได้”