เมื่อคืนหลิงอู๋โหยวนอนหลับสบาย แม้จะนอนไม่ได้นานนัก แต่ก็ดูสดชื่นพอสมควร
เมื่อมาถึงสำนักงาน สือหยวนกับฉือซีกวานกำลังยืนคุยกันอยู่ เธอหาวแล้วเดินเข้าไปหา “ไปกินข้าวกัน”
สือหยวนหันกลับมา เห็นแววง่วงงุนในดวงตาของเธอ ผมที่รวบไว้อย่างลวก ๆ ยาวเร็วมากในช่วงนี้ อาจเพราะอาหารการกินดี ปอยผมสั้นบางส่วนที่รวบไม่อยู่จึงตกลงมาปรกหน้าผาก ริมฝีปากมีสีจาง สีหน้าเรียบเฉย เผยความงุนงงเล็กน้อยของคนที่เพิ่งตื่น
น่ารักจัง... ดูไร้พิษภัยมาก
สือหยวนกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละโมบเล็กน้อย
เพราะหลิงอู๋โหยวในยามไร้พิษภัยนั้นหาได้เห็นบ่อยนัก
“ได้ ไปกินข้าวกัน”
รอยยิ้มผุดขึ้นจากใจ เขายืดตัวแล้วเดินไปหาเธอ
“...สือหยวน นายคิดว่าเรื่องฉิน...” ฉือซีกวานกำลังพูดค้างอยู่ จู่ ๆ ก็พบว่าคนข้างตัวหายไปแล้ว พอหันไปมอง เจ้าสือหยวนคนนั้นเดินออกไปหลายก้าวแล้ว กำลังตามหลิงอู๋โหยวเหมือนจะออกไปข้างนอก
ฉือซีกวาน:???
เขาหลุดปากถาม “เดี๋ยวก่อน พวกนายจะไปไหนกัน?”
หลิงอู๋โหยวหันกลับมา “ไปกินมื้อเช้าไง”
ฉือซีกวานลุกพรวด สีหน้าแฝงความน้อยใจ “ฉันก็ยังไม่ได้กิน ทำไมไม่เรียกฉันล่ะ?”
หลิงอู๋โหยวชะงัก เหลือบมองคนข้าง ๆ “สือหยวนไม่ได้เรียก ฉันเลยนึกว่านายกินแล้ว” เขาใส่ใจเรื่องพวกนี้มากกว่าเธอเสียอีก หลายครั้งเธอจึงไม่ต้องคิดให้มาก อย่างไรสือหยวนก็จำได้