หลิงอู๋โหยวจะขับรถ เหตุผลฟังขึ้นทุกประการ เพราะระยะทางค่อนข้างไกล และเธอขับรถได้เร็วกว่า
สือหยวนไม่มีทางปฏิเสธเธอได้
ระหว่างที่เธอขับรถ สือหยวนไม่กล้าชวนคุย กลัวว่าเธอจะเสียสมาธิ ส่วนหลิงอู๋โหยวก็ไม่ใช่คนชวนคุยเรื่อยเปื่อย ดังนั้นการเดินทางครั้งนี้จึงเงียบเป็นธรรมดา
ที่อยู่ส่วนตัวของฉินจื้อหย่วนอยู่ในเขตซ่างซา ห่างจากหมู่บ้านม่านทิงหยวนในเขตผิงเจียงเกือบหนึ่งชั่วโมงครึ่ง จากที่ฟ่านเสียกับพวกเล่าให้ฟัง บ้านหลังนี้ซื้อไว้เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปทำงานของฉินจื้อหย่วน ทว่าสือหยวนลองตรวจสอบระยะห่างระหว่างที่พักกับบริษัทที่ฉินจื้อหย่วนทำงานอยู่ในตอนนั้นแล้วพบว่า ไม่ได้สะดวกสักเท่าไร
หากขับรถก็ยังต้องใช้เวลาเที่ยวละสามสี่สิบนาที รอบ ๆ ไม่ค่อยคึกคัก แถมยังค่อนข้างเปลี่ยว ภายในหมู่บ้านมีบ้านบางหลังที่ยังขายไม่ออก ส่วนที่ดินไม่ไกลกันกำลังก่อสร้างอาคารใหม่
“ที่แปลกที่สุดคือ...” สือหยวนว่า “ถ้าแค่ต้องการความสะดวกในการไปทำงาน ก็ไม่จำเป็นต้องซื้อบ้านเลย เช่าอยู่ชั่วคราวไม่ดีกว่าหรือ? เพราะไม่มีทางรู้ล่วงหน้าว่าหลังจากนั้นจะเปลี่ยนงานหรือเกิดเรื่องไม่คาดฝันอย่างอื่นขึ้นไหม”
พูดจบ เขาก็ยกตัวอย่างจากตัวเอง “ที่พักของผมตอนนี้ก็เช่าอยู่เหมือนกัน”
หลิงอู๋โหยวจอดรถไว้ในช่องจอดชั่วคราวด้านนอก “ใครจะไปรู้ว่าคนรวยพวกนั้นคิดอะไรอยู่ ยิ่งแปลกก็ยิ่งดี”
ทั้งสองลงจากรถ เดินมาถึงทางเข้าแล้วเคาะหน้าต่างห้องป้อมยาม ชายวัยกลางคนที่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างในเงยหน้าขึ้น ก่อนเปิดประตูให้พวกเขาทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ