หลังจากสอบสวนจูเฟยเฟยกับซุนผิงเสร็จ ทั้งสองไม่ได้กลับไปทันที แต่ซ่งเว่ยอันจัดให้รออยู่ในห้องพัก ไม่นานฉือซีกวานก็นำไอแพดของจูเฟยเฟยกลับมา ทุกคนตรวจดูประวัติการรับชมแล้ว พบว่ามันยืนยันได้ว่าเธอดูซีรีส์อยู่ตลอดช่วงเวลานั้นจริง แต่หลักฐานแบบนี้ปลอมแปลงได้ง่าย ต่อให้มีอยู่ก็ไม่มีประโยชน์
แต่สิ่งที่พวกเขาเดิมพันก็คือการที่ไม่มีหลักฐานนั่นแหละ
ทว่าการไปครั้งนี้ของฉือซีกวานยังมีผลพลอยได้ที่ไม่คาดคิด ซึ่งมีค่ามากกว่าไอแพดเครื่องนี้เสียอีก
หน้าโต๊ะทำงาน เขาล้วงตุ๊กตาตัวเล็กจากกระเป๋าเป้ เป็นตุ๊กตากระต่ายขนาดเท่าฝ่ามือที่พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องตลาด โดยใส่อยู่ในถุงเก็บวัตถุพยาน “พวกคุณดูสิ นี่อะไร!”
กวนจื่อผิงเหลือบมอง “ของเล่นเหรอ? นายยังเล่นของแบบนี้ด้วย?”
“ของเล่นอะไรกัน!” ฉือซีกวานทำหน้าเหมือนถูกใส่ความ “ผมไม่ได้เล่นสักหน่อย... เอ๊ะ ไม่สิ ต่อให้ผมเล่นแล้วจะทำไม?”
“พอได้แล้ว” ซ่งเว่ยอันพูดแทรกอย่างจนใจ “แตงโมใส่กระต่ายตัวนี้ไว้ในถุงเก็บวัตถุพยาน เห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมดา นายเอามาจากห้อง 414 ใช่ไหม?”
“หัวหน้าหน่วยซ่งนี่ฉลาดจริง ๆ” ฉือซีกวานหยิบตุ๊กตามาหมุนดูจากหลายมุมอย่างอารมณ์ดี “พวกคุณเห็นอะไรบ้างไหม?”
กวนจื่อผิงจ้องกระต่ายตัวน้อยที่หมุนไปหมุนมา “อะไร?”
สือหยวนเพ่งดูอย่างละเอียด “หัวกระต่ายดูเหมือนจะไม่สมมาตรนะ”