ในรถตู้ไม่รู้มีกี่คน
ข้างหลังมีแค่คนเดียว
ชั่วพริบตา จ้าวอันฉีหมุนตัว แล้วหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต
เธอคิดว่าตัวเองวิ่งเร็ว แต่จริง ๆ แล้วเธอก็แค่พนักงานออฟฟิศสุขภาพก้ำกึ่ง ขาดการออกกำลังกาย ยิ่งตอนนี้เท้ายังสวมรองเท้าแตะที่ไม่พอดีอีก ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ผมหางม้าก็ถูกคนกระชากไว้
“อ๊าก! ช่วยด้วย!!”
จ้าวอันฉีแหกปากร้องลั่น ทว่าวินาทีต่อมา มีอะไรเย็น ๆ ปิดปากและจมูกเธอ เธอรีบกลั้นหายใจอย่างมีสติ แต่สติกลับเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
บ้าเอ๊ย จบแล้ว
ฉันกลายเป็นไอ้โชคร้ายหนึ่งในหลายพันล้านคนแล้ว
ก่อนหมดสติวินาทีสุดท้าย จ้าวอันฉีคิดเช่นนั้น
ร่างในอ้อมแขนค่อย ๆ อ่อนระทวยลง ชายเสื้อฮู้ดถอนหายใจเฮือก เก็บผ้าขนหนูชุบยาสลบใส่กระเป๋า กำลังจะลากเจ้าโชคร้ายไปด้านหลัง แต่ชั่ววินาทีนั้น เสียงลมวูบหนึ่งดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้าที่แทบไม่ได้ยินจากข้างหลัง
เขาตอบสนองไว เอี้ยวตัวหลบ แต่คอก็ยังโดนเข้าให้ แรงนับว่าน่าประทับใจ ถ้าเขาหลบไม่ทัน คอคงหักไปครึ่งหนึ่ง
“ใคร!?”
เขามือหนึ่งประคองเอวจ้าวอันฉี มือหนึ่งกุมคอตัวเองโดยสัญชาตญาณ มองคนตรงหน้าด้วยความงุนงงและประหลาดใจ——
เด็กสาวตัวเตี้ย…ตัวเล็ก ๆ?
เห็นชัดว่าใครมา เขาถอนใจโล่งอก ไอ้โง่ไม่เจียมตัวแบบนี้ ก็แค่ช่วยเพิ่มผลงานให้เขาเท่านั้น
วินาทีต่อมา “ผลงาน” ก็พุ่งเข้าใส่ทันที พลังระเบิดอันน่าตกใจของเธอทำให้ชายที่ประมาทถึงกับมือไม้พันกันวุ่นวาย รีบโยนตัวประกันในมือทิ้งข้างทาง หันมาจัดการกับเธออย่างเดียว
หลิงอู๋โหยวแรงไม่มาก แต่ข้อดีคือเธอระเบิดพลังออกมาเป็นจังหวะจนตั้งตัวไม่ทัน ความว่องไวก้าวร้าวยากจะรับมือ เผลอนิดเดียวก็ถูก “ลอบจู่โจม”
ผ่านไปไม่กี่ยก ชายคนนั้นก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดา จากความตื่นเต้นที่คิดว่าจะได้ “ดับเบิ้ลคิล” เปลี่ยนมาเป็นคิดหาทางหนี หลิงอู๋โหยวฉวยจังหวะที่เขาเผลอ ฟาดฝ่ามือใส่คอ ขณะเขายกแขนปัดป้อง ก็ระเบิดเท้าเตะเข้าเป้าที่จุดตายของชายคนนั้นเต็มแรง
“บัดซบ…”
ชายคนนั้นหมดแรงในพริบตา ล้ม “ตึง” ลงกับพื้น เจ็บจนไร้เสียง
หลิงอู๋โหยวเก็บท่ายืน สูดลมหายใจออกช้า ๆ แล้วหยิบมือถือโทร 120
เธอลงมือต่อยตีไม่รู้จักเบาแรง ยังไงก็ต้องให้แพทย์มาตรวจผู้ต้องสงสัยก่อน ไม่งั้นถ้าถูกร้องเรียนว่าใช้กำลังเกินกว่าเหตุ…
นึกถึงปากเจ้ากี้เจ้าการของหัวหน้าหน่วยเหวิน หลิงอู๋โหยวก็ขมวดคิ้ว
เธอมาดักซุ่มที่นี่สี่คืน มีสองวันที่จ้าวอันฉีเลิกงานดึก เธอกลับหอพักมหาวิทยาลัยไม่ทัน แถมยังเสียดายเงินค่าโรงแรม ต้องไปค้างคืนที่ร้านสะดวกซื้อริมถนน
ดังนั้นคืนนี้พอเห็นชายคนนี้ ความหงุดหงิดทั้งอกทั้งใจก็เหมือนหาทางระบายออกเจอ แทบรอไม่ไหวที่จะปลดปล่อยออกมา
เบามือหนักมือ? ไม่พิการก็พอ…มั้ง?
ตอนที่เจ้าหน้าที่เฉินพาเพื่อนร่วมงานมาถึง สิ่งแรกที่เห็นคือหลิงอู๋โหยวนั่งหยอกแมวอยู่ริมถนน
ในมือเธอถือไส้กรอกแท่งหนึ่ง พอเจ้าแมวส้มกำลังจะงับได้ ก็เลื่อนไส้กรอกออกห่าง
เป็นอย่างนี้อยู่หลายรอบ แมวตัวนั้นโมโหสุด ๆ ไม่ยอมกินไส้กรอกแล้ว ได้แต่นั่งหมอบอยู่ข้าง ๆ ร้องเหมียว ๆ แค้น ๆ ฟังก็รู้ว่าด่าได้หยาบคายมาก
เจ้าหน้าที่เฉินส่ายหัวขำ ๆ คิดในใจ สมกับเป็นเด็กสาวน้อยไร้เดียงสาที่ยังเรียนไม่จบจริง ๆ
เขาขับรถไปต่อ ไม่นานก็เห็น “ศพ” สองศพนอนระเนระนาดอยู่บนพื้น
ศพหนึ่งคือจ้าวอันฉี เขาจำได้
อีกศพเป็นชายแปลกหน้าขดตัวงองุ้มเหมือนกุ้ง น่าจะเป็นผู้ต้องสงสัย
เสี่ยวหลิวที่มากับเจ้าหน้าที่เฉิน พอลงจากรถก็ตกใจ ชี้สองคนที่นอนสลบไม่อยู่แล้วพูดว่า “นี่ นี่ นี่ เรื่องมันเป็นอะไรกันแน่…”
หลิงอู๋โหยววางไส้กรอกลงบนกระดาษทิชชู่ที่ปูบนพื้น แล้วลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่จ้าวอันฉีพูดว่า
“ถูกผู้ต้องสงสัยสลบด้วยยา”
แล้วชี้ไปที่ผู้ต้องสงสัย “เจ็บจนสลบไป”
เจ้าหน้าที่เฉินถอนใจ พยุงจ้าวอันฉีบนพื้นขึ้น อยากพาเธอไปที่รถตำรวจ เสี่ยวหลิวมองชายที่ขดตัวเหมือนกุ้งด้วยความสงสัย “แล้วก็ไม่เห็นมีแผลตรงไหนนี่? คุณต่อยตรงไหน? ถึงได้เจ็บจนสลบไป?”
หลิงอู๋โหยวมองเจ้าแมวส้มที่เริ่มกินไส้กรอก พูดเรียบ ๆ “อวัยวะเพศ”
เสี่ยวหลิว …
เขาหยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง นั่งลงบนขอบทางเท้า สูบเงียบ ๆ
ตอนจ้าวอันฉีฟื้นขึ้นมา แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าตัวเองอยู่โรงพยาบาล เธอไม่ได้ดีใจ เพราะเรื่องราวค้าอวัยวะสารพัดแล่นผ่านสมอง จ้าวอันฉีนอนอยู่บนเตียงใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ อยากวิ่งหนีแต่ไม่กล้าขยับ
มีคนเปิดประตูเข้ามา จ้าวอันฉีรีบหลับตาแกล้งสลบโดยสัญชาตญาณ
คนนั้นเดินเบามาก หยุดอยู่ข้าง ๆ เธอ เสียงเรียบเย็น “ฟื้นแล้วก็ลุกขึ้นมา”
เสียงนี้!
“คุณตำรวจหลิง มาได้ยังไง?” เหมือนกระโดดร่ม จ้าวอันฉีคิดว่าตัวเองจะหัวกระแทกพื้นแตกเลือดอาบ ไม่คิดว่าข้างหลังตัวเองมีร่มชูชีพติดอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งเสียวทั้งตื่นเต้น
หลิงอู๋โหยวเลิกคิ้ว “ไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใคร?”
จ้าวอันฉีคิดแล้วก็ผวา เสียงสั่นพูดว่า “ฉันไม่ใช่…ถูกผู้ชายคนนั้นทำให้สลบไปเหรอ?”
หลิงอู๋โหยว “คุณจะสลบไม่สลบไม่สำคัญ ฉันลงมือเอง”
บนใบหน้าสงสัยของจ้าวอันฉีปรากฏแววเข้าใจฉับพลัน “คุณตำรวจหลิง เมื่อหลายวันนี้คุณตามฉันมาตลอดเลยเหรอ? รอให้พวกนั้นเผยพิรุธ?”
“อืม”
เธอตอบง่าย ๆ แต่จ้าวอันฉีกลับซาบซึ้งใจสุด ๆ “ฉันนึกว่าคุณไม่เชื่อฉันแล้ว…ฮือ ๆ ๆ คุณนี่จริง ๆ…ฉันซาบซึ้งจนจะตายแล้ว”
หลิงอู๋โหยว …
เธอขมวดคิ้วมองผู้หญิงบนเตียงคนป่วยอยู่ครู่หนึ่ง พูดอย่างระวัง “สมองคุณยังดีอยู่ไหม?”
“ฮือ ๆ ๆ ๆ ดีอยู่สิ…”
ก็ดี
หลิงอู๋โหยวเปิดฝาปากกา “ถ้าดีอยู่ มาทำบันทึกปากคำ”
เพิ่งฟื้นมา จริง ๆ แล้วยังมึน ๆ อยู่หน่อย จ้าวอันฉี “…อ้อ”
ระหว่างทางกลับโรงพัก เจ้าหน้าที่เฉินกับเสี่ยวหลิวคุยกันเรื่องบันทึกปากคำที่เพิ่งไปทำกับผู้ต้องสงสัย หลิงอู๋โหยวนอนซบเบาะอย่างง่วงงุน บทสนทนาของทั้งสองเข้าหูเธอไม่ขาดแม้แต่คำเดียว
ผู้ต้องสงสัยชื่อหยางฉี่อี้ อายุ 29 ปี คนต่างถิ่น ปัจจุบันทำงานในบริษัทอินเทอร์เน็ตเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเมืองไห่โจว ตามที่เขาพูด เขาบังเอิญเจอจ้าวอันฉีแล้วตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น หลังจากแอบดูอยู่หลายวัน ก็อดใจไม่ไหว ลงมือกับคนอื่น
“ผมไม่ได้คิดจะทำอะไรเธอ แค่อยากให้เธอมาที่บ้านผมนั่งเล่นสักหน่อย ทำความรู้จักกัน” ชายหน้าซีดที่นอนอยู่บนเตียงคนป่วยพูด “ผมมีอาการทางจิต กลัวถูกปฏิเสธมาก ผม…ไม่ได้คิดทำร้ายเธอ”
“โรคจิตหรือไง?” เสี่ยวหลิวขมวดคิ้ว หน้าเอือม ๆ “เขาไม่คิดว่าเราจะเชื่อเขานะ?”
เจ้าหน้าที่เฉินหมุนพวงมาลัยเลี้ยวโค้ง “เดี๋ยวนี้อาชญากรพอทำผิดก็บอกว่าตัวเองสมองไม่ดี ไม่รู้กระแสนี้มันมาได้ยังไง!”
หลิงอู๋โหยวที่หลับตาอยู่กระตุกมุมปาก คิดในใจ คุยเรื่องกระแสสังคมกับอาชญากรเนี่ยนะ?