เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ “...ไม่เป็นไร ผมพูดไปเรื่อยเปื่อยเอง แล้วหาเฉิงกุยเจอหรือยัง”
ซ่งเว่ยอันพยักหน้า “เจอแล้ว”
ทั้งสองคนจับตาดูสีหน้าของหลี่รั่วอย่างละเอียด และก็เป็นอย่างที่คิด พวกเขาเห็นแววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของเขา แต่เขาก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เพียงถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วพูดว่า “เจอแล้วก็ดี งั้นผมกลับได้แล้วใช่ไหม”
ซ่งเว่ยอันไม่ตอบ แต่ถามกลับว่า “คุณไม่สงสัยเลยหรือว่าเจอที่ไหน”
“ไม่สงสัย เจอตัวก็พอแล้ว ส่วนเจอที่ไหน...ก็แค่โรงแรมอะไรทำนองนั้น ไม่มีอะไรน่าแปลกใจหรอก”
หลิงอู๋โหยวยิ้มเจ้าเล่ห์ “เราเจอเขาที่สระว่ายน้ำนะ ดูท่าทางเขาจะชอบว่ายน้ำมากเลย”
ซ่งเว่ยอัน: “...เริ่มแล้วสินะ”
หลี่รั่วชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด “ว่ายน้ำเหรอ เฉิงกุยว่ายน้ำไม่เป็นนะ”
หลิงอู๋โหยวแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “เป็นไปได้ยังไง เขาว่ายน้ำอย่างสนุกสนานเชียวล่ะ”
“เป็นไปไม่ได้” หลี่รั่วตอบอย่างหนักแน่น “พวกคุณจับคนผิดหรือเปล่า ตอนเด็ก ๆ เฉิงกุยพลัดตกน้ำโดยไม่ตั้งใจ เกือบช่วยไม่ทันด้วยซ้ำ ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่กล้าเรียนว่ายน้ำ จนถึงตอนนี้ก็ยังว่ายน้ำไม่เป็นอยู่เลย”
“ถ้าเขากลัวน้ำ แล้วทำไมพวกคุณถึงเลือกบ้านพักตากอากาศที่มีสระว่ายน้ำล่ะ”
หลี่รั่วตอบราวกับเป็นเรื่องปกติ “เขตบ้านพักตากอากาศที่ไหนไม่มีสระว่ายน้ำกันล่ะ แค่ไม่เข้าไปใกล้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว โตขนาดนี้แล้ว ไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ ที่ควบคุมตัวเองไม่ได้เสียหน่อย...”