หลิงอู๋โหยวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ายวนว่า “ถึงพวกคุณจะไม่มีหลักฐานว่ากงไม้ไม้ถูกข่มขืน... แต่ตอนนี้นาฬิกาเรือนนี้อยู่ในมือเรา และเราก็พบมันในบ้านของเหมียวชิ่งโหยวจริง ๆ ตอนนี้ตัวเขาก็อยู่กับเรา นี่เป็นโอกาสเหมาะที่จะแจ้งความ”
ฟ่านเสียกลับส่ายหน้า “ก็แค่นาฬิกาเรือนเดียว จะทำให้เขาติดคุกได้นานแค่ไหนกัน? พอเขาออกมา เรื่องแค้นใหม่รวมกับแค้นเก่า ฉัน... เฮ้อ รับมือคนแบบนี้ ยิ่งเรื่องน้อยก็ยิ่งดี ก็แค่นาฬิกาเรือนเดียว ถือว่าจ่ายเงินซื้อความสงบแล้วกัน”
กวนจื่อผิงแค่นเสียง “สำหรับพวกคุณ มันก็แค่นาฬิกาเรือนเดียวจริง ๆ แล้วสำหรับกงไม้ไม้ล่ะ?”
“เธอไม่ยอมแจ้งความเอง” ฉินเจิ้นเจียเริ่มพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “พวกเราก็ใช่ว่าไม่เคยเกลี้ยกล่อม แต่เป็นความประสงค์ของเธอเอง”
กวนจื่อผิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ดวงตาเรียวชั้นเดียวที่ฉายแววเย้ยหยันกวาดมองทั้งสามคนทีละคน “เดิมทีผมนึกว่าครอบครัวคุณเป็นคนดีมากเสียอีก คิดว่าจะจริงใจกับเด็กผู้หญิงอย่างกงไม้ไม้ ไม่สนใจภูมิหลังครอบครัวของเธอ... ที่แท้ทั้งหมดก็เป็นแค่ภาพลักษณ์ที่พวกคุณสร้างขึ้น ทำได้แนบเนียนจริง ๆ เกือบหลอกผมได้แล้วเชียว”
สีหน้าของทั้งสามคนตระกูลฉินพลันหม่นหมองลงพร้อมกัน
“แค่ก ๆ” ซ่งเว่ยอันถลึงตามองเขา ก่อนกัดฟันกระซิบ “หุบปาก”
กวนจื่อผิง: ...???
เดี๋ยวนะ เทียบกับน้องหลิงแล้ว เขาก็ไม่ได้พูดแรงขนาดนั้นสักหน่อยไม่ใช่เหรอ??
ทำไมไม่เคยเห็นหัวหน้าหน่วยซ่งพูดกับน้องหลิงแบบนี้บ้างเลย!?
กวนจื่อผิงย่นหน้า ในใจเจ็บช้ำน้ำใจอย่างยิ่ง
“แล้วคุณล่ะ?” หลิงอู๋โหยวหันไปถามฉินจื้อหย่วนที่พยุงตัวกับโซฟาอย่างฝืนทน “คุณคิดยังไง?”