“ช่วงนี้เรื่องเงินกู้แลกภาพเปลือยในหมู่นักศึกษากลับมาระบาดอีกแล้ว เรื่องแบบนี้โผล่มาก่อความวุ่นวายทุกไม่กี่ปีก็จริง แต่แค่ช่วงสิบกว่าปีที่ผมเป็นตำรวจ ก็ร่วมแผนปรับปรุงจัดระเบียบครั้งใหญ่ไปแล้วห้าครั้ง!”
แปดโมงสี่สิบนาที เพิ่งเริ่มงานได้ไม่นาน ผู้กองหลิวแห่งทีมสามก็ยืนพูดจ้ออยู่ข้างซ่งเว่ยอัน “รณรงค์ต่อต้านเงินกู้นอกระบบในมหาวิทยาลัยกับเงินกู้แลกภาพเปลือยก็มีทุกปีไม่ใช่หรือไง? นักศึกษาเหล่านั้นคิดอะไรกันอยู่? เดี๋ยวนี้มีสินเชื่อเพื่อการบริโภคถูกกฎหมายอย่างฮวาเป้ย เฉ่าเป้ยตั้งเยอะแยะ ยังจะกระโดดลงไปคลุกวงในกับเรื่องแบบนี้อีก!”
“แถมไม่ได้มีแค่นั้นนะ เหล่าซ่ง ฟังผมก่อน เมื่อวานผมเจอเด็กสาวคนหนึ่ง...”
“พอแล้ว ๆ” ซ่งเว่ยอันทนไม่ไหวจึงขัดขึ้น สีหน้าเอือมระอา “ตกลงคุณจะพูดอะไร? พูดมาตรง ๆ ได้ไหม? เพิ่งเช้าก็มายืนพูดไม่หยุดอยู่ข้างหู คนมาทำงานก็หงุดหงิดอยู่แล้ว!”
หลิวเหนิงชะงักไป สีหน้าเผยรอยยิ้มประจบ “โธ่ ก่อนพูดเรื่องจริงจัง ก็ต้องเกริ่นสร้างบรรยากาศกันหน่อยสิ ถ้าไม่ทำให้คุณรู้ว่ามันร้ายแรงแค่ไหน แล้วคุณปฏิเสธผมขึ้นมาจะทำยังไง?”
ซ่งเว่ยอันยอมแพ้เขาจริง ๆ “พูดมาเลยว่ามีเรื่องอะไร!”