“พ่อคุณสารภาพหมดแล้ว” หลิงอู๋โหยวยิ้มให้เขาเช่นกัน รอยยิ้มนั้นเจือความไม่ใส่ใจอยู่สามส่วน “เขาบอกว่านาฬิกาเรือนนี้เป็นของที่ลูกชายแสนดีอย่างคุณแอบขโมยมาให้เป็นของกำนัล พ่อคุณไม่กล้าใส่ แต่คุณกลับใส่บ่อยกว่า ถึงอย่างนั้นก็จริง นาฬิกาแพงขนาดนี้ ต่อให้ขโมยมาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใส่ให้คุ้มสักหน่อยได้ยังไง?”
เหมียวลี่เกินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะโพล่งออกมา “พ่อผมพูดเหรอ? เขาบอกว่าผมเป็นคนขโมยมา!?”
หลิงอู๋โหยวใช้ทักษะอย่างชำนาญ:
“ใช่ จำได้ไหมเมื่อคืนตอนเราไปจับคนที่บ้านคุณ? คุณเมากลับมาจากข้างนอก สภาพเหมือนคนใกล้ตาย พ่อคุณโมโหที่คุณไม่ได้เรื่อง เลยเผลอพูดออกมา ด่าว่าคุณไร้ประโยชน์ ด่าแม่คุณว่าเลี้ยงลูกไม่เป็น จนได้ลูกออกมาเป็น...หัวขโมย”
ความทรงจำของเหมียวลี่เกินเกี่ยวกับเมื่อคืนไม่ได้ชัดเจนนัก แต่ก็พอจำได้ราง ๆ ว่าพ่อถูกคนควบคุมตัวไว้ ถึงอย่างนั้นก็ยังด่าทอเขากับแม่ไม่หยุด ภาพเลือนรางนั้นเหมือนพ่อจะพูดอะไรทำนองว่า ‘ลูกที่แกเลี้ยงมา ทำให้ฉันขายหน้า’...
นี่เป็นคำพูดที่พ่อเขาพูดได้จริง ๆ
เหมียวลี่เกินยังคงเหม่อลอย หลิงอู๋โหยวไม่รอให้เขาตั้งตัวได้ แล้วพูดต่อเพื่อทำให้เรื่องเมื่อคืนสับสนยิ่งขึ้น:
“ตอนแรกเราตั้งใจจะจับแค่พ่อคุณ แต่พอเขาหลุดปากด่าคุณว่าขโมยของ เราก็เลยค้นตัวคุณไปด้วย บังเอิญตอนนั้นคุณใส่นาฬิกาเรือนนี้อยู่ พอตรวจสอบแล้ว ราคาของมันไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะซื้อไหว...เราเลยถามคุณไปสองสามคำถาม ใครจะคิดว่าพอเมาแล้วคุณกลับพูดความจริง บอกตรง ๆ ว่าขโมยมันมา เราถึงพาคุณกลับมาที่นี่”