หลังหัวของจี้เปิ่นพั่งปลิวไป เจ้าหน้าที่จางก็ได้เห็นสิ่งที่อยู่ในอัลบั้มภาพ—ว่างเปล่า ไม่มีรูปสักใบ
เจ้าหน้าที่จางไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงโล่งใจขึ้นมา “คุณจี สิ่งที่คุณอยากดู พวกเราก็ให้ดูแล้ว ผลลัพธ์คุณก็เห็นด้วยตาตัวเองว่าไม่มีรูปของคุณ”
“แต่เธอแอบถ่ายผมจริง ๆ นะ!”
จี้เปิ่นพั่งเองก็สับสนไปหมด ถ้าก่อนหน้านี้เขายังไม่แน่ใจอยู่ 15 เปอร์เซ็นต์ พอเห็นแอปแอบถ่ายนั่น เขาก็มั่นใจเต็มร้อยแล้วว่า ในโทรศัพท์มีแอปแบบนี้ได้ยังไงถ้าไม่ได้แอบถ่าย? อีกอย่าง ท่าทีของเธอบนรถไฟใต้ดินก็ชัด ๆ ว่า...
แล้วตอนนี้ทำไมถึงไม่มีรูปได้ล่ะ!
“มีแอปอื่นอีกหรือเปล่า? เธอต้องมีแอปอื่นอีกแน่!” จี้เปิ่นพั่งนึกเหตุผลอื่นไม่ออกแล้ว “เจ้าหน้าที่จาง ลองหาอีกทีเถอะ... ไม่สิ ให้ผมหาเอง ผมรู้ว่าแอปไหนใช้แอบถ่าย! พี่ครับพี่ ขอให้โอกาสผมหน่อย...”
จี้เปิ่นพั่งไม่ทันสังเกตว่าเจ้าหน้าที่จางมองเขาด้วยสายตาลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ เขาได้ยินเพียงเจ้าหน้าที่จางพูดว่า “ได้สิ มายืนข้าง ๆ ฉันแล้วช่วยกันหา”
พูดจบ เจ้าหน้าที่จางก็เหลือบมองเจิงเหวินเหวิน เห็นเธอนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา สีหน้าก็ไม่แสดงอารมณ์ ดูไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย ราวกับโทรศัพท์ที่กำลังดูกันไม่ใช่ของเธอด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไม สายตาคู่นั้นถึงเอาแต่มองไปทางด้านหลัง?
จี้เปิ่นพั่งเดินเข้ามาสองสามก้าว ทั้งสองช่วยกันดูอยู่ครู่หนึ่ง กดเข้าไปดูแทบทุกแอปแล้วก็ยังไม่พบแอปกล้องแอบถ่ายอื่นอีก
“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้...”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? คุณจี ก่อเรื่องพอหรือยัง?” เจ้าหน้าที่จางปิดโทรศัพท์อย่างหงุดหงิด “กลับไปนั่งดี ๆ ตอนนี้ฉันจะเริ่มสรุปคดีแล้ว”