ทันทีที่คุณย่าซูได้ยินว่าซูเจ๋อป่วยหนักขนาดนี้ แต่ยังโทษตัวเองเรื่องซูอวี่หนิงและเย่เฉิน ความโกรธก็พลุ่งขึ้นมาทันที
"เหลวไหล! ใครบอกว่าเป็นความผิดเจ้า? เรื่องของอวี่หนิงกับเย่เฉินเป็นเรื่องของสามีภรรยาเขา เรื่องของบริษัทก็เป็นเพราะเย่เฉินจงใจหายตัวไปเพื่อข่มขวัญอวี่หนิง บีบให้นางต้องไปอ้อนวอนเขา เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าด้วย?!"
ซูเจ๋อได้ยินคุณย่าซูพูดเช่นนั้น ในใจก็ได้ใจอย่างยิ่ง เขารู้ดีว่าถ้าคุณย่าซูคิดแบบนี้ แผนการของเขาก็สำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว
แต่ภายนอก ซูเจ๋อกลับส่ายหน้า น้ำตาไหลหนักกว่าเดิม
"คุณย่าครับ อย่าปลอบผมเลย ผมรู้ว่ามันเป็นเพราะผมทั้งหมด
ถ้าคืนนั้นผมไม่เลือดออกในกระเพาะอาหาร พี่สาวก็คงไม่ทิ้งพี่เขยไปโรงพยาบาล พี่เขยก็คงไม่โกรธแล้วจากไป... เป็นความผิดผมทั้งหมด..."
เขาดิ้นรนจะลุกขึ้นอีกครั้ง
"ผมจะไปขอโทษพี่เขย จะไปขอให้เขากลับมา..."
คุณย่าซูรีบกดตัวเขาไว้
"เจ้าอยู่เฉยๆ! ร่างกายขนาดนี้ จะลุกทำไม?!"
แต่ซูเจ๋อก็ไม่ยอมนอนลง ดิ้นรนพูดว่า "คุณย่าครับ ให้ผมไปเถอะ ผมไม่ขอให้พี่เขยยกโทษให้ผม ผมแค่อยากให้เขารู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ...
ตั้งแต่เด็กผมไม่มีใครต้องการ เป็นพี่สาวที่พาผมกลับบ้าน ให้ข้าวให้น้ำ ให้เสื้อผ้าใส่ เลี้ยงดูผมเหมือนน้องชายแท้ๆ... ผมจะทำให้พี่สาวต้องเสียความสุขเพราะผมไม่ได้..."
เขาพูดไปก็พลันสำลักไออย่างรุนแรง
"แค่กๆๆๆ—"
เสียงไอนั้นถี่และรุนแรง ไอเสียจนตัวเขาโยน
จากนั้น—
"พรวด!"
เลือดสดพ่นออกมา กระเด็นใส่นวม น่าตกใจยิ่ง