ครึ่งชั่วยามต่อมา
ณ ห้องโถงใหญ่ของตระกูลซู
คุณปู่ซูนั่งอยู่บนที่นั่งหลัก สีหน้าเขียวคล้ำ
ซูเจิ้งหงยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าก็เคร่งขรึมไม่แพ้กัน
คุณยายซูถูกคนประคองออกมาจากห้องด้านใน พลางเดินปาดน้ำตาพลาง
“เกิดอะไรขึ้น? อวี่หนิงถูกจับได้ยังไง? เธอทำผิดกฎหมายอะไร?”
คุณปู่ซูเพียงมองนางแวบหนึ่งอย่างเรียบๆ ไม่ปริปากพูด
แม้คุณยายซูจะเป็นภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของคุณปู่ซู แต่คุณปู่ซูก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับนางมากนัก สาเหตุหลักมาจากทั้งสองมีความเห็นไม่ลงรอยกันอย่างมากในเรื่องของซูเจ๋อ นำไปสู่ความสัมพันธ์ที่บาดหมางยามแก่เฒ่า
ตั้งแต่ซูเจ๋อมาอยู่ที่ตระกูลซู ทั้งสองก็แยกห้องนอนกันอย่างเป็นทางการ
เมื่อเห็นคุณปู่ไม่ยอมเอ่ยปาก ซูเจิ้งหงที่อยู่ด้านข้างจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้น
“ท่านแม่ อย่าเพิ่งร้อนใจไป พวกเรากำลังหาวิธีอยู่ ไม่ยอมให้อวี่หนิงเป็นอะไรไปแน่”
ทว่าคุณยายซูที่ใจลอยไปไกลแล้วจะฟังเข้าหูได้อย่างไร
“หาวิธี หาวิธี พวกเจ้าก็รู้แต่หาวิธี! ตอนนี้อวี่หนิงอยู่ในคุก พวกเจ้าวิ่งหาวิธีพาตัวนางออกมาสิ!”
นางพูดพลางก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“จริงสิ เจ๋อเอ๋อร์ล่ะ? เจ๋อเอ๋อร์รู้เรื่องนี้หรือยัง?”
สิ้นเสียง ก็มีเสียงอ่อนแรงดังมาจากหน้าประตู
“ท่านย่า... ข้าอยู่นี่...”
ทุกคนหันไปมอง เห็นซูเจ๋อถูกสาวใช้สองคนประคองอยู่ หน้าซีดขาว ขอบตาแดงก่ำ เดินโซซัดโซเซเข้ามา
คุณยายซูเห็นสภาพเขาแล้วใจแทบสลาย
“โอ๊ย เจ๋อเอ๋อร์ เจ้าออกมาทำไม? ร่างกายเจ้ายังไม่หายดีเลยนะ!”