สามวันต่อมา
บ้านของซูอวี่หนิงในสวนหมายเลขหนึ่ง จิงโจว
ผ้าม่านถูกปิดไว้แน่นหนา ในห้องนั่งเล่นเปิดไฟตั้งพื้นไว้เพียงดวงเดียว
ภายใต้แสงสลัว ซูอวี่หนิงนั่งบนโซฟา ตรงหน้าเป็นโน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่ง
บนหน้าจอคือหน้าการแชทแบบเข้ารหัส
นิ้วของเธอเคาะลงบนคีย์บอร์ด ส่งข้อความออกไป
[หนิง: ฉันต้องการมือดีที่แฮกเข้าไปในระบบทางการได้ ราคาไม่เป็นปัญหา]
ส่งเสร็จ เธอเอนตัวลงบนโซฟา จ้องหน้าจอ รอการตอบกลับ
สามวันมานี้ เธอแทบไม่ได้นอนเลย
กลางวัน เธอต้องไปบริษัทจัดการเรื่องยุ่งเหยิงนั่น สัญญากับกองทัพยกเลิกทั้งหมด คู่ค้าต่างโทรศัพท์มาถามสถานการณ์กันเซ็งแซ่ ส่วนธนาคารก็โทรทวงเงินกู้ไม่หยุด
เธอฝืนยิ้ม ปลอบใจทีละคน อธิบายทีละคน
กลางคืน กลับมาถึงบ้านที่ว่างเปล่าแห่งนี้ เธอก็อยู่คนเดียว นั่งอยู่ตรงนี้ คิดถึงเย่เฉิน
คิดถึงตอนที่เขาอยู่ เรื่องพวกนี้ไม่เคยต้องให้เธอมาปวดหัว
คิดถึงอาหารเช้าที่เขาทำให้ทุกวัน ซุบที่ตุ๋นยามดึก
คิดถึงแววตาอ่อนโยนที่เขาเก็บงำไว้ไม่อยู่เวลามองเธอ
คิดถึงคืนวันแต่งงาน ตอนที่เธอเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เขาเอ่ยถามประโยคนั้นว่า
"แล้วผมล่ะ?"
ซูอวี่หนิงหลับตาลง สูดหายใจลึก
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเธอเด็ดเดี่ยวขึ้น
เธอต้องหาเขาให้เจอ
ไม่ว่าจะใช้วิธีอะไรก็ตาม
หน้าแชทบนหน้าจอกะพริบขึ้น มีข้อความใหม่เด้งออกมา
[H: ระบบอะไร?]
นิ้วของซูอวี่หนิงชะงักไปเล็กน้อย แล้วเริ่มพิมพ์
[หนิง: ระบบทะเบียนราษฎร์ทางการ ฉันต้องการหาใครสักคน]
ฝั่งตรงข้ามเงียบไปหลายวินาที
[H: ระบบทางการ? เธอบ้าไปแล้ว? นั่นมันหาที่ตายชัด ๆ]
[หนิง: หนึ่งล้าน จ่ายครึ่งหนึ่งก่อน]
ฝั่งตรงข้ามเงียบไปอีกครั้ง
ซูอวี่หนิงกัดริมฝีปาก จ้องหน้าจอ
เธอรู้ว่าข้อเรียกร้องนี้บ้าระห่ำมาก การแฮกระบบทางการ ถูกจับได้ก็เป็นคดีร้ายแรง แต่เธอไม่คิดมากแล้ว
ทางคุณปู่ก็ตรวจสอบไม่ได้ ทางกรมรักษาความสงบก็ตรวจสอบไม่ได้ ตัวเธอเองยิ่งตรวจสอบไม่ได้
ทางเดียวคือต้องสร้างเรื่องให้เป็นข่าว
ให้ทางการจับตามองเธอ
ให้เย่เฉินจับตามองเธอ
เธอคิดถึงวันนั้น หลังจากคุณปู่วางสายไป คำเตือนของคนแปลกหน้านั้น