สี่ทุ่มตรง
สำนักงานใหญ่โหยวหลงตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านการเงินที่คึกคักที่สุดของจิงโจว ตัวอาคารสูงหกสิบแปดชั้นสว่างไสวทั่วทั้งตึก ราวกับคมดาบที่ชักออกจากฝักพุ่งทะยานสู่รัตติกาล
มีเพียงชั้นบนสุดที่ยังเปิดไฟอยู่ ดวงไฟนั้นท่ามกลางตัวอาคารที่มืดมิดดูสะดุดตาเป็นพิเศษ ประหนึ่งดวงตาของเมืองนี้ที่ยังไม่ยอมปิดลง
ภายในห้องทำงานประธานบริษัท เครื่องปรับอากาศตั้งอุณหภูมิไว้คงที่ยี่สิบสามองศา แต่นิ้วมือของซูอวี่หนิงกลับเย็นเยียบ
เธอนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ เบื้องหน้าคือร่างแถลงการณ์หย่าที่ร่างไว้
ขอบบนของกระดาษ A4 ถูกเธอหยิบขึ้นวางลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนขอบยับเป็นรอย
เธอจ้องมองตัวอักษรที่พิมพ์ออกมา ทุกตัวเธอรู้จัก ทุกคำเธอเป็นผู้กดพิมพ์เอง แต่เมื่อร้อยเรียงเข้าด้วยกัน กลับเหมือนกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น
เธออ่านมันไปสามรอบแล้ว
ทว่ายังรู้สึกไม่สาใจ
ยังไม่โหดพอ
ยังไม่ทำให้ผู้ชายที่ทอดทิ้งเธอต้องพินาศย่อยยับได้
เธอหยิบปากกาขึ้นมา ปลายปากกาแขวนอยู่เหนือหน้ากระดาษ รั้งรอไม่ยอมวางลง
ปลอกปากกาหมึกสีดำมีรอยฟันกัดของเธอติดอยู่ เปลือกพลาสติกมีรอยร้าวบางๆ
เธอกำลังคิดหาถ้อยคำ หาประโยคที่เชือดเฉือนให้ถึงตายได้ในทีเดียว
“เย่เฉินนอกใจระหว่างสมรส มีความสัมพันธ์ไม่เหมาะสมกับสตรีสามคน” — มันง่ายเกินไป เหมือนบันทึกรายวัน