"เย่หงอวี๋ เธอบอกว่าเธอชอบเย่เฉิน เธอยอมให้เขาทุกอย่าง
แล้วเธอเคยให้อะไรฉันบ้าง? สิบกว่าปีมา เธอไม่เคยแม้แต่จะมองฉันตรง ๆ... เธอบอกว่าร่างกายของเธอไม่เกี่ยวกับฉันไม่ใช่หรือ?
ดี งั้นฉันก็จะไม่เกี่ยวข้องกับเธอ
ในเมื่อไม่เกี่ยวข้อง ความเป็นความตายของเธอจะเกี่ยวอะไรกับฉัน"
เสียงในภาพหยุดไปชั่วครู่ แล้วก็เบาลงอย่างร่าเริง
"แต่เธอวางใจเถอะ ฉันจะบันทึกภาพการดิ้นรนก่อนตายของเธอไว้อย่างดี
รอวันที่ฉันได้เจอไอ้ชาติชั่วเย่เฉินเมื่อไหร่ จะเอาให้มันดู
ให้มันรู้ว่า ผู้หญิงที่เคยนอนกับมัน สุดท้ายก็ถูกมังกรมารตัณหานอนตาย ฮ่าๆๆๆ~"
ลานกว้างเงียบกริบ
ภาพยังคงดำเนินต่อไป——เย่หงอวี๋ดิ้นรนสุดชีวิตภายใต้กรงเล็บของมังกรมาร เล็บของเธอข่วนจนปริแตกและมีเลือดไหลบนเกล็ดของมัน ปากของเธอส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่แหบพร่าและแผ่วเบา
ส่วนเสียงของหลินจือผิงก็ดังมาจากนอกภาพตลอดเวลา เรียบเฉย ผ่อนคลาย และแม้แต่แฝงไว้ด้วยความสะใจที่แทบจะสังเกตไม่เห็น
ภาพสุดท้ายหยุดที่ดวงตาที่ไร้จุดโฟกัสของเย่หงอวี๋ เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ริมฝีปากขยับน้อย ๆ พูดประโยคสุดท้าย
รูปปากประโยคนั้นทุกคนดูออก——เย่เฉิน
หน้าจอของเครื่องบันทึกดับลง
ลานกว้างเงียบสนิทไปหลายลมหายใจ จากนั้นก็ระเบิดเสียงโหวกเหวก
"นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง... มันจะเป็นเรื่องจริงได้ยังไง?" ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งเบิกตากว้าง เสียงสั่นเครือ "ศิษย์พี่ใหญ่ทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?"
มีคนหนึ่งตะโกนด่าออกมาเป็นคนแรก: "อะไรศิษย์พี่ใหญ่! มันไม่คู่ควร! มันไม่ใช่คน!"