ห้าทุ่มสิบนาที
ซูอวี่หนิงยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ มองแสงไฟจากบ้านเรือนนอกหน้าต่าง โทรศัพท์ของเธอวางอยู่บนโต๊ะทำงาน หงายหน้าจอขึ้น สว่างอยู่
เธอกำลังรอ
รอให้แถลงการณ์ฉบับนั้นถูกเผยแพร่ออกไป
รอให้โลกรู้ความจริง
ในห้องทำงานเงียบจนได้ยินเสียงลมเบา ๆ จากช่องแอร์ ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ได้ยินจังหวะการเต้นของหัวใจ
เป็นความเงียบที่ทำให้ใจสั่นหวิว ราวกับวินาทีสุดท้ายของความสงบก่อนพายุจะมา
โทรศัพท์สั่นหนึ่งครั้ง
แล้วก็สั่นอีกครั้ง
จากนั้นก็เริ่มสั่นไม่หยุด หึ่ง ๆ ๆ เหมือนผึ้งที่ถูกขังอยู่ในโหลแก้ว
นั่นคือเสียงแจ้งเตือนจากเวยปั๋ว จุดแดงบนโมเมนต์ คอมเมนต์ในโต่วอิน การแจ้งเตือนของจินรื่อโถวเถียว
ออกไปแล้ว
ซูอวี่หนิงไม่หันกลับไปดูโทรศัพท์ เธอเพียงมองออกไปนอกหน้าต่าง มองแสงไฟเหล่านั้น มองเมืองนี้
เธอรู้ว่า ณ วินาทีนี้ มีคนนับไม่ถ้วนกำลังเปิดโทรศัพท์ เห็นแถลงการณ์ฉบับนั้น
มีคนนับไม่ถ้วนกำลังเริ่มถกเถียง เริ่มแชร์ต่อ เริ่มเลือกข้าง
ชื่อของเธอกำลังแพร่กระจายด้วยความเร็วหลายหมื่นครั้งต่อวินาที