ซูอวี่หนิงยืนอยู่ตรงนั้น หายใจหอบ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง
ดวงตาของนางบวมแดง น้ำตาผสมกับเครื่องสำอาง กลายเป็นรอยดำสองเส้นบนใบหน้า
นางยื่นมือออกมา หมายจะคว้าแขนเสื้อของเย่หวูซวง แต่มือที่ยื่นไปครึ่งทางกลับชักกลับ
นางไม่รู้ว่าควรแตะต้องเขาหรือไม่
ชายผู้นี้เคยเป็นคนที่สนิทที่สุดของนาง แต่ตอนนี้ นางแม้แต่จะแตะยังไม่กล้า
นางได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น เงยหน้ามองใบหน้าของเขา
ใบหน้านั้นนางคุ้นเคยยิ่งนัก
คุ้นเคยจนหลับตาก็วาดออกมาได้
แต่ในยามนี้ นางกลับรู้สึกแปลกหน้า
ดวงตาคู่นั้นเคยอ่อนโยน เอ็นดู และมีประกายเมื่อมองนาง
บัดนี้ ในดวงตาคู่นั้นไม่มีสิ่งใดหลงเหลือ
สงบนิ่ง เย็นชา ดั่งมองคนแปลกหน้า
หัวใจของซูอวี่หนิงพองโตด้วยความหวาดกลัวอย่างใหญ่หลวง
มิใช่กลัวเย่หวูซวง แต่กลัว "การสูญเสีย"
นางสูญเสียเขาไปแล้ว สูญเสียอย่างแท้จริง
ชายผู้นี้จะไม่มีวันกลับมาอีก
"เย่เฉิน..."
น้ำเสียงของนางอ่อนลง ไม่ใช่คำถามแหลมคมอีกต่อไป แต่เป็นการวิงวอน
"ท่านบอกข้ามาเถิด สรุปแล้วท่านต้องการอะไร? ท่านจะให้ข้าทำเช่นไรถึงจะยอมปล่อยโหยวหลง? ท่านจะให้ข้าคุกเข่าอ้อนวอนท่านหรือ?"