ห้าทุ่มตรง โรงพยาบาลเหรินอ้าย จิงโจว
ไฟในห้องผ่าตัดดับลง
จางเต้าหรานลุกขึ้นจากม้านั่งยาวในโถงทางเดิน ขาทั้งสองข้างชาแทบจะยืนไม่อยู่
เขายันกำแพงไว้ สายตาจับจ้องไปที่ประตูที่ปิดสนิท หัวใจในอกเต้นระรัว เร็วเหมือนจะกระเด็นออกมาจากลำคอ
เขานั่งอยู่ที่นี่มาสามชั่วโมงแล้ว ในสามชั่วโมงนั้น เขาไม่ได้ดื่มน้ำสักอึก ไม่ได้สูบบุหรี่สักมวน นั่งอยู่อย่างนั้น ราวกับรูปปั้นหิน
ประตูเปิดออก
ศัลยแพทย์เจ้าของไข้เดินออกมา ถอดหน้ากากอนามัย ใบหน้าเปื้อนความเหนื่อยล้า
เขามองจางเต้าหรานแวบหนึ่ง ในแววตามีทั้งความเห็นใจและจนใจ
“คุณจาง ขาของลูกชายคุณรักษาไว้ได้แล้ว”
ร่างของจางเต้าหรานโซเซ แทบจะทรุดลงคุกเข่า
เขายันกำแพง สูดหายใจเข้าลึก ราวกับต้องการพ่นความอัดอั้นตลอดสามชั่วโมงนี้ออกมาให้หมด
รักษาไว้ได้ รักษาไว้ได้ก็ดีแล้ว
ขารอดแล้ว คนก็ไม่พิการ ต่อไปยังเดินได้ ยังวิ่งได้ ยัง... เขาไม่กล้าคิดต่อไป เขารู้แค่ว่า ขาของลูกชายรอดแล้ว นี่คือโชคดีในเคราะห์ร้าย