เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ถึงเวลานัดหมาย เสิ่นชิงมาถึงยอดเมฆาแมนชั่นตรงเวลา
แต่เสิ่นชิงไม่ยอมให้เยียนหนานเทียนตามไปด้วย
เธอยืนอยู่หน้าประตูยอดเมฆาแมนชั่น มองใบหน้าไร้อารมณ์ของเยียนหนานเทียน น้ำเสียงเรียบเฉยมาก
“ท่านแม่ทัพเยี่ยน คืนนี้ข้าจะทานข้าวกับท่านแม่ทัพเย่ พวกท่านไม่ต้องตามไปหรอก
ความปลอดภัยในจิงโจวไม่ได้แย่ขนาดนั้น มีข้าอยู่ ท่านแม่ทัพเย่จะไม่เป็นอะไร”
เยียนหนานเทียนขมวดคิ้ว
เขามองไปที่เย่หวูซวง เย่หวูซวงพยักหน้า โดยไม่พูดอะไร
เยียนหนานเทียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ไม่ยืนกรานอีก แต่เขาฝากคำพูดไว้กับเสิ่นชิงว่า: “มีอะไรโทรหาข้าตลอดเวลา เจ้าก็รู้ ตัวตนของท่านผู้นั้น จะปล่อยให้มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อยไม่ได้”
เสิ่นชิงไม่ตอบ หันหลังเดินไปที่รถของตัวเอง
เย่หวูซวงเดินตามหลังเธอ เปิดประตูฝั่งคนนั่ง แล้วก้าวขึ้นไปนั่ง
รถสตาร์ทเครื่อง ขับออกจากประตูใหญ่ของยอดเมฆาแมนชั่น ไปตามถนนบนภูเขาลงเขา
เสิ่นชิงจับพวงมาลัย มองตรงไปข้างหน้า
รอยยิ้มบาง ๆ ที่จับสังเกตได้ยากปรากฏบนมุมปาก ราวกับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้มานานแล้ว
เย่หวูซวงเอนหลังพิงเบาะ มองต้นไม้ที่วิ่งถอยหลังเร็ว ๆ อยู่นอกหน้าต่าง ก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน
ในรถเงียบมาก มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดังต่ำและเสียงยางรถบดกับผิวถนนดังแซก ๆ