"คุณหนู... คุณหนูหลิน..."
เมื่อเห็นหลินหว่านเอ๋อเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ จ้าวเทียนอวี่ก็อดใจสั่นไม่ได้
ในฐานะคุณชายแห่งแวดวงผู้ดีเซี่ยงไฮ้ เขาย่อมรู้ดีถึงไม้เด็ดของหลินหว่านเอ๋อ
ตอนที่หลินหว่านเอ๋อใช้ "พัดนังแพศยา" ฟาดหน้าไอ้คุณชายหนุ่มจอมโอหังไม่ดูตาม้าตาเรือจนปลิวไป เขาก็เป็นหนึ่งในผู้เห็นเหตุการณ์
ดังนั้น จ้าวเทียนอวี่จึงจำรอยยิ้มตอนนั้นของหลินหว่านเอ๋อได้ดี และรอยยิ้มตอนนี้ก็เหมือนกันไม่มีผิด
เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังทำใจสู้พูดต่อว่า: "ผม... ผมทำเพื่อประโยชน์ของคุณจริงๆ นะครับ จริงใจล้วนๆ..."
"เพื่อประโยชน์ของฉัน? แถมยังจริงใจล้วนๆ?"
มองจ้าวเทียนอวี่ที่ขวัญหนีดีฝ่อจนตัวสั่น หลินหว่านเอ๋อหัวเราะ
รอยยิ้มนั่น เย็นชากว่าที่แสนเท่า
เธอยืนต่อหน้าจ้าวเทียนอวี่ เงยหน้ามองเขา—จ้าวเทียนอวี่สูงกว่า 185 ซม. ส่วนเธอใส่รองเท้าแตะเพิ่งสูง 170 นิด ๆ แต่ในวินาทีนี้ แววตาที่เธอมองเขาเหมือนกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง
"จ้าวเทียนอวี่ ฉันตามจีบเย่หวูซวงมาถึงห้าปี คุณตามจีบฉันมาสามปี คุณรู้หรือเปล่าว่าในห้าปีนี้ ฉันเจอพวกคนอย่างคุณมานักต่อนักแค่ไหน?"
จ้าวเทียนอวี่ชะงัก—เย่หวูซวง? ใครคือเย่หวูซวง?
หลินหว่านเอ๋อไม่รอให้เขาตอบ เธอพูดต่อไป เสียงไม่ดัง แต่แต่ละคำเหมือนตะปูตอกเข้าไปในหูของจ้าวเทียนอวี่